Column: Blackmetal grimness

Ik ga er geen geheim van maken, de laatste tijd zijn mijn reviews nogal gekleurd en soms wat subjectief. De reden hiervoor? Lang verhaal, maar deze column moet een hoop duidelijk maken. Lees hier hoe Blackmetal grimness en tr00heid het leven van een reviewer soms behoorlijk armzalig kan maken.

Het begon allemaal ruim twee jaar geleden toen ik voor het eerst voor Ashladan begon te schrijven. Ik had altijd al een jongensdroom gehad om ooit te schrijven over muziek die ik goed vond. Ashladan bood mij een kans om dat waar te maken, ik mocht reviews schrijven over de meest uiteenlopende genre's. De eerste maanden kon ik mijn geluk niet op, ik kreeg promo's van bands voor mijn neus waar ik zonder deze functie nooit van had gehoord en ik leerde een hoop bij over de gang van zaken in de muziekwereld.

De meeste albums die ik mocht beoordelen waren positief, ik werd fan van een hoop nieuwe bands en leerde zelfs genre's te waarderen waarvan ik daarvoor nooit had gedacht dat het iets voor mij zou zijn geweest. Natuurlijk kwam er ook wel een bagger tussendoor maar daar had ik geen problemen mee. Bagger laat je de echt goede albums beter waarderen en daarbij is het ook wel eens leuk om iets in huis te krijgen waar alles en iedereen het huis mee uit kunt jagen.

Één van die genre's die ik leerde waarderen was blackmetal, daarvoor kende ik alleen Dimmu Borgir en daar vond ik vrij weinig aan. Langzaam kwam ik pareltjes tegen van bands als Melechesh, Alcest, Wyrd en Immortal. Later ging ik me steeds verder verdiepen in de underground van het genre en kwam zo geweldige acts als Toorn, Altar Of Plagues en Wolves In The Throne Room tegen.

De tijd gig verder en Ashladan kreeg een deal met het blackmetal label Debemur Morti. Omdat er bij ons niemand was die blackmetal wilde/kon doen mocht ik alles van dat label afhandelen. Voor mij was het een kleine zegen, ik kwam er allerlei uitersten van de blackmetal tegen en hoewel niet iedere release even sterk was was het grootste deel de moeite waard.

Alsof de duivel zelf aan het meelezen was kreeg Ashladan steeds meer Blackmetal aangeboden (niet iedere webzine schrijft graag over blackmetal en al helemaal niet zo positief als Ashladan dat toen deed). Er kwamen kleine blackmetal labels en underground bands die allemaal hun promo's opstuurden voor een review. Alweer was ik blij want het voelde alsof ons werk gewaardeerd werd. En daarbij zaten er steeds meer lokale releases bij, ik steun graag de lokale scene en vind deze boeiender dan bijvoorbeeld de Noorse of Amerikaanse.

Helaas kwam er snel een eind aan de pret. De promo's die binnen kwamen kregen een steeds lagere kwaliteit. Zo laag dat ik me keer op keer begon af te vragen waarom albums als zulke eigenlijk op de markt verschijnen. Producties waren zenuwslopend, zangers konden niet zingen, drumcomputers, slechte teksten, enz enz. Ik kreeg op een bepaald moment meer bagger dan goede albums. En dan bedoel ik met goede albums dingen die boven een 60 in de score uitkomen. Echte toppers van boven de 80 waren zeldzaam.

Ik ging er nog eens goed over nadenken waarom bands zulke albums maken. Is het omdat het zo makkelijk is? Iedere lamlul met een stofzuiver en een cassettedeck kan het maken. Of is het meer omdat bandleden zo hun eigen status op willen krikken? Het merendeel van die bands waren en zijn eenmansprojecten bestaande uit eenlingen die niets liever willen dan duister overkomen en doen alsof ze de duivel zelf zijn.

ik denk dat het laatste het juiste is. Veel van dat volk steekt amper tijd in het maken van muziek, besteed geen tijd in het maken van een fatsoenlijke website en wil al helemaal niet gezien worden op een podium. Het enige wat ze willen doen is interviews afleggen en daarin vertellen hoe tr00, kvlt en grim ze zelf wel niet zijn en hoe slecht de rest van de wereld wel niet is. Al die gasten proberen zo hun eigen versie van het satanisme te verkondigen want ze zijn allemaal net iets beter dan de rest van de satanisten. En wat ze nog het liefste doen is zo veel mogelijk van hun demo's verkopen voor zo veel mogelijk geld. Dan krijg je van die bands die de eerste 45 kopieën voor 20 euro weg doen en de laatste voor niet minder dan 50 euro omdat het collector items geworden zijn. Geld verdienen zonder er wat voor te doen is wat ze willen, al zullen ze in deze tak nooit veel verdienen, maar dat even terzijde.

Eigenlijk lijken die blackmetal puristen nog het meest op van die bijbelverkopers. Alle bijbelverkopers willen dat je in hun God gaat geloven, ze vinden zich beter dan alle andere mensen die naar de kerk gaan en willen op het einde van de dag toch genoeg geld eraan overhouden. Helaas hebben de blackmetal eenlingen het nog niet door. Hadden ze dat maar want dan zouden ze kunnen stoppen met het verpesten van het genre en hadden we nu een vele betere scene.

Na al die slechte promo's en dergelijke is het voor een aantal reviewers (niet alleen ik, ook collega's van andere webzines die de blackmetal catalogus mogen behandelen) een stuk minder leuk geworden om dit werk uit te voeren. Steeds meer van ons gaan dan ook steeds strenger beoordelen op dit soort praktijken. Ik hoop dat die lui eens doorkrijgen dat er eigenlijk niemand zit te wachten op kelder rommel. Dat deze ongein snel mag eindigen want ik wil weer kunnen genieten van blackmetal!

Reageren kan door een bericht achter te laten of door te mailen naar: