Whiplash - Unborn Again

Whiplash??? Whiplash??? Toen men mij voorstelde de cd Unborn Again van Whiplash te recenseren, keerde mijn geheugen automatisch terug naar de jaren 80. Om dan te beseffen dat Whiplash gewoon een Metallica-nummer was. En veel later een programma op Studio Brussel. Maar toch: de naam Whiplash zei me toch iets anders ook. En inderdaad: Whiplash is helemaal niet nieuw, maar een Amerikaanse thrashband die in de jaren 80 een paar gesmaakte platen afleverde, zonder tot de top van de scene te behoren. Een scene met toch wel meer bekende namen als Anthrax, Exodus, Kreator, Testament …

Hadden we in België indertijd de drie Guy’s (Coëme, Spitaels en Mathot – remember het Agustaschandaal), dan was Whiplash de groep van de drie Tony’s: Tony Portaro, Tony Bono en Tony Scaglione vormden de originele Whiplash line-up van 1984: Portaro was zanger/gitarist, Scaglione drumde en Bono speelde bas. Ticket to mayhem wordt beschouwd als een hoogtepunt uit 1987, maar toen was Scaglione al vervangen door Joe Cangelosi. Er volgden nog een resem wissels, de band splitte in 1990, kwam in 1996 opnieuw boven water en bracht twee cd’s uit. Om dan in 1998 opnieuw ten onder te gaan. Het mag duidelijk zijn: Whiplash heeft een woelig verleden.

Toen in 2002 ook de originele bassist Tony Bono op zijn 38^ste overleed, leek het er sterk op dat Whiplash alleen nog een plaatsje in de geschiedenisboeken had. Maar kijk: de band (Tony Portaro met twee nieuwe kornuiten) is nu toch opnieuw uit zijn eigen graf opgestaan en bracht in september 2009 de cd Unborn Again uit.

Klinkt Whiplash anno 2009 nog zoals vroeger? Ja en nee. Ja, want de thrash-invloeden zitten er nog in. Nee, want de productiekwaliteit is bijzonder goed en je zou zelfs absoluut niet zeggen dat de geluidsmuur maar door drie personen wordt opgetrokken.

Ik heb me het hoofd zitten breken waarmee je het geluid van deze Whiplash kunt vergelijken. ’t Is een mengelmoes eigenlijk. De gitaren klinken wel eens als System of a Down, drums doen me soms aan Anthrax denken, soms aan Metallica. En de stem, ja, die kun je vergelijken met Biff Byford van Saxon. Alleen heeft Tony Portaro de neiging om elk laatste woord van een tekstregel een stuk hoger uit te schreeuwen. Dat doet het dan waarschijnlijk wel wat meer thrashy klinken, maar ik vond het ook wel wat irritant soms.

Openingnummer Swallow the slaughter beukt er lekker tegenaan, inclusief tussenstukken, ritmewisselingen en naar Metallica ruikende riffs. Dan krijg je Snuff, en dat doet me nog het meest aan de oude Anthrax-thrash denken eigenlijk: rechttoe, rechtaan, snel, dubbele basdrum, wat geroep, stoere background vocals …
Firewater begint met de bellen van de Kerstman, maar eigenlijk blijkt het een intro van een indianendans te zijn. Tja, “vuurwater” … natuurlijk. In vergelijking met het voorgaande veel trager, rustiger en zelfs instrumentaal gedurende de eerste 2,5 minuten. Dan geven ze er nog een stevige lel op, en hoor ik bij momenten Monster Magnet. Float face down lijkt ook rustig te starten, maar een halve minuut later weet je wel beter. Een supersnel riffke … dit lijkt Saxon in zesde versnelling … maar geen thrash.

Fight or flight doet me dan weer heel seventies aan. Neem Parasite of She van Kiss uit 1974 - 1975, draai het op 78 toeren, en je snapt wat ik bedoel. Anthrax had al langer door dat die nummers in hun kraam pasten, want ze coverden ze bijvoorbeeld alle twee.

Tijd om de snelheid weer op te drijven met Pittbulls in the Playground. Tof simpel nummerke met een gitaar die klinkt als de hele vroege Mötley Crüe (Shout at the Devil bijvoorbeeld).
Over naar de Parade of Two Legs: 3,5 minuut instrumentaal gebeuk, ideaal als achtergrondmuziek tijdens een reportage over een motorcrosswedstrijd in het sportnieuws.

De drumintro van Hook in Mouth is wel heel erg Channel Zeroachtig (luister maar eens naar Call on me van CZ), de rest eigenlijk ook wel, al zit er een rustig tussenstuk in.

I’ve got the fire klinkt als een gewoon snel rocknummer met een heel traditionele riff, en dat is het ook, want een Montrose-cover. Wel opvallend: de vervormde stem.

Met Feeding Frenzy wordt afgesloten in stijl: volle bak aan de speed dus.

Tracklist:

1. Swallow The Slaughter
2. Snuff
3. Firewater
4. Float Face Down
5. Fight Or Flight
6. Pitbulls In The Playground
7. Parade Of Two Legs
8. Hook In Mouth
9. I’ve Got The Fire
10. Feeding Frenzy