Tussen alle berichten over The Battle Of Steel door is er af en toe ook nog plaats voor een review. Vandaag is het tijd om het nieuwe album van The Eternal te bespreken. Deze Australische band speelt gothic metal met een flinke lading melodie. Nieuwsgierig geworden? Lees dan verder.

The Eternal werd in 2003 opgericht in Melbourne, Australië. De stijl waarin deze band speelt is het best te vergelijken met Het laatste Paradise Lost album. In Europa zijn ze nog niet echt bekend maar binnen de Austalische grenzen hebben ze al mogen optreden voor 15.000 man. Ook hebben ze enkele concerten gespeeld met onder andere HIM en Opeth.

Kartika begint direct met het beste nummer dat op het album staat. Het nummer Silence weet met een paar beeldschone riffs een zee unieke sfeer neer te zetten. De stijl gothic metal is vaak niet het meest makkelijke genre om te staande te houden, men vind het vaak snel te slap of te cliché maar daar heeft The Eternal duidelijk geen moeite mee. Hoe langer het album opstaat hoe meer variatie je hoort zonder dat het ooit echt slap of saai word.

Of het nu het bijna 10 minuten durende Blood of het nog geen 3 minuten durende nummer Kartika is, alle nummers zijn al op zichzelf erg sterk. Het hoogtepunt is toch wel het nummer Sunshine, wat nu al de beste solo van 2009 bevat (tot nu toe).De zang van Mark Kelson (Black Majesty) is zoals altijd weer prima. Al is hij op Kartika iets melodieuzer dan anders en zingt hij vrij laag.

Het enige waar ik me herhaaldelijk aan heb geïrriteerd op Kartika is dat er zeer vaak word verwezen naar liefdesverdriet en relatie problemen waardoor het af en toe wel lijkt op een audio versie van een jankfilm. Dit had iets meer diversiteit mogen hebben, gothic hoeft wat mij betreft niet altijd zo dramatisch te zijn.

De complete tracklist:
Silence
Without Reason
Lost Our Way
Self Inflicted
Blood
A Pale Reflection
Sunshine
Illuminate
Walk Beside You
Kartika
Means For An Ending
Brighter Day

Beoordeling: 8/10