Skyfire - Esoteric

Metal met ietwat gruntende zangers, het is een genre dat in mijn platenkast ontbreekt. Bewust. Maar een mens moet alles eens proberen.  Daarom belandde de vierde cd van het Zweedse Skyfire, Esoteric, in mijn cd-speler, en die leverde me een meervoudig gevoel op.

Eerst even over Skyfire zelf. De groep zelf kende ik niet, dus even Mr Google gebruikt. Skyfire blijkt vijf jaar gewacht te hebben om deze nieuwe plaat op ons los te laten, op een EP eerder dit jaar na. Hun muziek wordt heel liederlijk omschreven als melodieuze progmetal met stukjes powermetal, black metal, death metal en een snuifje trash. Vergelijkingen die je vaak terugvindt: Opeth, Dimmu Borgir, Children of Bodom. En inderdaad: ook die zitten niet in mijn platenkast.

Het is dus totaal onbevooroordeeld en onwetend dat ik de decibels van nieuwe zanger (nou, nee, zanger is een te groot woord, vocalist is beter) … vocalist Joakim Karlsson en zijn vier metgezellen beluister. Wat onmiddellijk opvalt: heel wat van de 10 nummers op Esoteric beginnen met een klassiek stukje piano en strijkers. Het woord “etherisch” springt in mijn gedachten, maar dat is nog heel wat anders dan het titelwoord “esoterisch” (dixit Van Dale: 1. Alleen voor ingewijden; 2. Diepzinnig; 3. Vertrouwelijk). Die rust duurt echter niet lang. En dan hoor je twee zaken: enerzijds hele snelle maar vrij melodieuze metal, anderzijds het ruwe stemgeluid van Karlsson.

Als “ouwe rocker”, opgegroeid in de jaren 70 met de krachtige stembanden van Ian Gillan, Robert Plant en andere Dio’s, moet ik toegeven dat grunten en continu geschreeuw mijn ding niet is. Maar dat is een kwestie van smaak, en een recensie hoort objectief te zijn. Dus vermeld ik er graag bij dat het “gegrunt” aan de milde kant is en wel degelijk verstaanbaar blijft. Niet dat je bij de man enige intonatie zult merken, dat nu ook weer niet. Terwijl intonatie en verstaanbaarheid wel hand-in-hand gaan.

Het puur muzikale ligt me beter.  Een flinke geluidsmuur wordt opgebouwd maar in een hele deftige productie: dit lijken muzikanten met kennis van zaken.  Veel “hooks” en tempowisselingen in soms behoorlijk lange nummers. Heel vlot klinkende leuke solo’s. Veel synthesizer als “muzikaal behang” met dan weer een flard speedmetal: aan variatie geen gebrek.

Maar stem en muziek krijg je natuurlijk samen te horen, en met die stem blijf ik het moeilijk hebben want ik hoor in alle nummers hetzelfde. Vervang die door een “echte” zanger, en het zou mij een stuk toegankelijker klinken. Maar misschien zou het voor sommigen dan weer teveel als eenvoudige powerrock overkomen?
Opvallend is trouwens het bonusnummer Within Reach dat wat stijl betreft totaal afwijkt van al de rest. En waarom? Omdat het wèl gewoon gezongen wordt. Enig opzoekingswerk leerde me dat dit geen nieuw nummer is, maar een van de eerste demo’s. Maar aan de andere kant vind ik dan wel dat ze er sindsdien muzikaal op vooruit gegaan zijn.

Tracklist:

1. Deathlike Overture (Intro) (1:26)
2. Esoteric (4:44)
3. Rise And Decay (6:10)
4. Let The Old World Burn (4:10)
5. Darkness Descending (7:08)
6. Seclusion (3:56)
7. Misery’s Supremacy (7:09)
8. Under A Pitch Black Sky (4:51)
9. Linger In Doubt (5:18)
10. The Legacy Of The Defeated (7:21)
11. Within Reach (bonus track) (3:35)