Kiss - Sonic Boom

Elf jaar: zolang duurde het voor de hypercommerciële heren van Kiss nog eens de studio indoken voor een nieuw album. Sonic Boom heet het gesmaakte eindresultaat, en je vindt het sinds 5 oktober in de rekken, samen met een soort “best of”.

Kiss zou natuurlijk zijn geschminkte zelf niet zijn zonder Sonic Boom te kaderen in een veel ruimer geheel (lees: zonder dat ze met allerlei extra’s stapels geld verdienen). In de VS vind je de cd alleen bij Walmart, inclusief die heropgenomen “best of”, en een live dvd. Kostprijs: 12 dollar: goedkoop dus. Maar: in de Walmart-winkels zijn wel speciale “Kiss Korners” opgezet, met naast deze cd ook het vroegere werk, en stapels nieuwe merchandising die weer verkopen als gek. Kiss Potato Heads, Kiss pruiken, Kiss maskers, Kiss make-upsets, Kiss M&M snoepjes, Kiss koffiekoppen, een Kiss fleece … je kunt het niet zo gek bedenken of het bestaat. Wat wil je van een groep die vroeger al een flipperkast op de markt bracht, die zijn eigen ketchup merk lanceerde, die je behoedde van een te groot nageslacht met eigen Kiss condooms en die je naar de eeuwige jachtvelden wou begeleiden met de Kiss lijkkist.

Aan de oorsprong van hun nieuweling lag de “Kiss Alive! 35 Tour”: een wereldwijde tour om het 35-jarige bestaan van de groep te vieren (ontstaan in 1973), waarbij ze in hoofdzaak hun eerste grandioze live dubbel LP uit 1976 opnieuw speelden. Dat circus kon je trouwens ook bij ons zien, tijdens Graspop 2008. De tour bleek een groot succes: de fans van het eerste uur zijn ondertussen veertigers en zorgen zelf voor een nieuw publiek: hun kinderen.

Bovendien klikte het blijkbaar goed tussen stichtende leden Paul “Starchild” Stanley en Gene “Demon” Simmons (ondertussen al 60) en de nieuwelingen Tommy Thayer (gitaar) en Eric Singer (drums), die beiden hun sporen al hadden verdiend in andere bands. Aangezien Kiss in 1996 opnieuw make-up was beginnen te smeren, moesten Tommy en Eric wel volgen. Tommy kroop in de huid van de originele Kiss-gitarist Ace “Spaceman” Frehley, terwijl Eric de rol overnam van Peter “Catman” Criss. En hun inleving gaat vrij ver: dezelfde manier van spelen, dezelfde make-up, dezelfde houding en bewegingen. Niet iedere fan ging daarmee akkoord, maar bon …

Tijdens die Alive! 35 tour kreeg de groep zoveel vraag naar nieuw materiaal dat ze voor één keer deden wat ze zelf beweren: “We always do what the fans want”. Paul Stanley, ondertussen uitgerust met twee nieuwe heupen wegens jarenlang hip shaking in alle richtingen, gooide alle democratie overboord: geen externe schrijvers, geen externe producer en alleen hij besliste wat op de cd zou komen, onder zijn productie. Met de belofte dat het zou klinken als “classic Kiss”: een terugkeer naar de muziek uit hun Destroyer periode, tweede helft jaren 70. Zelfs het hoesje verwijst naar die periode.

En nu ligt Sonic Boom dus in de rekken. Op een strategisch moment, want de “seven inch high heel boots” draven sinds kort weer over het podium: de Kiss Alive 35 Tour is opnieuw gestart in de VS en Canada. Maar met nieuwe outifits, een nieuw podium, een gigantische videowall, en meer ontploffingen en “pyro” dan op een gemiddelde oorlogsdag in Irak.

Is Sonic Boom de moeite? In tegenstelling tot in het verleden, bleek Sonic Boom bij de preview recensenten wel aan te slaan. En nu kunnen we zelf oordelen. De eerste single “Modern Day Delilah” was leuk en klonk inderdaad wel “classic Kiss”.  Maar samen met de rest van de cd: hola, puik werk! “Stand” is een “anthem” waar ik vooraf voor vreesde maar klinkt echt goed. De nummers die Gene zingt, stijgen voor mij zelfs boven die van Paul uit. En heel onverwacht: “All for the Glory” wordt door drummer Eric Singer vertolkt: hees, net als Peter Criss indertijd: nice! Af en toe hoor je de jaren 80-Kiss er tussendoor, maar de letterlijke referenties naar oude nummers (tekst, solo, riff, break …) doen het overhellen naar de good old times.

Samengevat: een lekker vettige sound (deels door de analoge live opnametechniek), pure rechttoe rechtaan Kiss-rock zoals de jarenlange fan die inderdaad graag hoort. Het zal me niets verbazen dat dit een top Kiss cd wordt in verkoop en aanzien. Progressief? Innovatief? Nee, bijlange niet, gelukkig niet. Elf nummers lang heb je een gevoel van grote herkenbaarheid (toch als je Kiss-kenner bent): de solo’s klinken alsof Ace weer meedoet, de riffs kunnen zo uit 1977 komen, Gene doet weer bijzonder vlezig, de refreinen blijven in je hoofd plakken, geen keyboard of ballade te bespeuren … Dit is af, dit is goed, dit “plakt”!