Elis - Catharsis

Liechtenstein en gothische metal: geef toe, dat zijn twee begrippen die je niet snel met elkaar zou associëren. En toch zorgt de groep Elis voor die combinatie. Frontvrouw Sandra Schleret en haar mannelijke collega’s brengen eind november de cd Catharsis uit. We hadden de gelegenheid om nu al naar een promocopy te luisteren, en je mag er zeker van zijn: dit is een hele sterke cd!

Elis is geen nieuwe groep: hun eerste single kwam er al in 2001. De voorbije jaren bleken vrij zwaar, onder andere te wijten aan het overlijden in 2006 van de oorspronkelijke zangeres Sabine Dünser aan een hersenbloeding. Op Catharsis (wat “genezing via het lijden” betekent”) vechten ze serieus terug met schitterend vocaal werk, een hele goede productie en gevarieerde nummers. In hoofdzaak Engelstalig (maar dan wel in goed Engels, daar kunnen The Scorpions nog wat van leren), maar ook een paar nummers in het Duits.

Op de MySpace van Elis (http://www.myspace.com/elisofficial) kun je al een paar stukjes horen. Dat blijken dan ook de meest melodieuze nummers te zijn. Vooral I come undone is een dijk van een nummer dat perfect als single uitgebracht zou kunnen worden en op StuBru gedraaid. Meer zelfs: stuur dit nummer naar het Eurovisiesongfestival, en je hebt een potentiële winnaar. In dit geval is dat een pluim, en geen belediging. Het nummer begint met een eenvoudig baslijntje, gevolgd door een riffke waar Accept nog jaloers van zou zijn. En dan hoor je nog 4 minuten lang een zalig melodieus rock- en popnummer. Sterk!

De zangkwaliteiten van zangeres Sandra komen hier ruim aan bod, in andere nummers komt ze nog sterker voor de boeg. Het is misschien typisch voor gotische metalgroepen, een hoogstaande zangeres, maar het blijft me verbazen hoe ze er in slagen om boven de hooks, riffs en dubbele basdrums uit te stijgen, een eigen zanglijn te volgen en toch perfect op elkaar afgestemde muziek te maken.

Rainbow is het enige rustpunt op de cd, een heel klassiek startende ballade, die uiteindelijk toch nog een stevig vervolg krijgt. Tot de hoogtepunten behoren het eerder genoemde I come undone, Firefly en Warrior’s Tale (een duet met Michelle Darkness van End of Green). Maar eigenlijk zit er geen enkel zwak nummer tussen.

Betekent dit nu dat je hier met een poppy album te doen hebt? In geen geval: denk de stem weg en je zit met een behoorlijk stevig potje gitaren. Ok, het is geen speed, death, trash … maar wel stevig. Het is dus vooral de zang, meerstemmig (hoe ze dat live gaan doen, is een vraag die ik me stel) in de refreinen, af en toe met een oosterse invloed, die het verschil maakt. Als je een beetje een vergelijking wenst: dan maar The Gathering, maar steviger omdat er minder orchestratie is. Heel af en toe komt er een mannenstem meegrommen, een beetje à la Type O Negative, maar dat is gelukkig zeker niet bepalend voor de cd.

Tracklist:

01. Core Of Life
02. Twinkling Shadow
03. Warrior's Tale
04. Des Lebens Traum, des Traumes Leben
05. I Come Undone
06. Firefly
07. Morning Star
08. Das kleine Ungeheuer
09. Mother's Fire
10. Rainbow
11. The Dark Bridge
12. Ghost Of The Past (Bonus on Digipack)
13. No Hero (Bonus on Digipack)