Technische metal doet het sterk in het Verenigd Koninkrijk dezer dagen. Een zoveelste voorbeeld is deze debuutplaat van Monuments. Maar het is niet 'zomaar' een voorbeeld. Monuments brengt zijn eigen versie van progressieve, technisch sterke metal als ware djentlemen - geen idee wie de eer voor die flauwe grap hebben moet. Oké, daar komt de angst alweer aangehold bij het horen van ‘djent’. Voor alle duidelijkheid: Monuments is niet de zoveelste band die een kopie is van de vorige. Monuments is juist zo’n band waarvan veel anderen kopiëren.
First things first: wie zijn dat nu Monuments? De Britse band startte even nadat Fellsilent uiteenviel. Voor velen is Monuments dan ook de opvolger van deze band. Vooral John Browne heeft nog steeds het Fellsilent etiket aan zijn rug hangen. Daarnaast is hij dan ook een beetje ‘de bezieler’ van de band… Soit, eind 2010 zond hun eerste ep We Are The Foundation een kleine schokgolf door het wereldje. Die ep was dan ook goed. Erg goed.
Net geen twee jaar en wat veranderingen later komen ze eindelijk met een full-length: deze Gnosis. Vooral de verandering in zangstijl is opmerkelijk. Op We Are The Foundation ging Monuments nog voluit voor een rapachtig duo schreeuwlelijks – en dat was voorwaar geniaal. Nu hebben ze met een andere vocalist – Matt Rose – uiteraard ook een andere stijl in huis gehaald. Het geschreeuw blijft gelden, maar vooral de clean vocals van Matt Rose zijn van een enorm hoge standaard.
Twee van de drie songs van We Are The Foundation worden op deze Gnosis hernomen. De eerste song Admit Defeat is er daar één van. Op zich veranderde Monuments zowel aan deze noch aan The Uncollective erg weinig en dat is niet zo positief. Ze klinken weliswaar anders door het verschil in zang en sterk zijn beide tracks nog steeds, maar toch had ik liever enkel nieuwe nummers gezien. Het gitaarwerk zit schitterend in elkaar op elke track, maar ook de drum en de basgitaar doen op een extreem hoog niveau mee.
Het begindeuntje van Admit Defeat doet me telkens denken aan TesseracT en Skyharbor, maar misschien is dat gewoon te wijten aan de pure kwaliteit die ervan afdruipt (slijm, slijm). De sterkste tracks kan ik er niet meteen uithalen, want stuk voor stuk zijn ze super. Voor 97% Static mag je deze week nog een clip verwachten trouwens. In afwachting daarvan kun je via de links in de tracklist al eens luisteren naar Degenerate en Doxa.
Wel moet ik toegeven dat – desondanks de twee kopieën van op zijn ep – Monuments een énorm sterke plaat aflevert met deze Gnosis. Elk nummer zit schitterend in elkaar. De productie benadert de perfectie en werd overigens ook grotendeels door John Browne zelf verzorgd. De zang is subliem, zowel de screams als de cleane vocalen. Een dikke 40 minuten onaards genot, dat is deze Gnosis.
Tracklist:
1. Admit Defeat
2. Degenerate
3. Doxa
4. The Uncollective
5. Blue Sky Thinking
6. 97% Static
7. Empty Vessels Make The Most Noise
8. Regenerate
9. Denial
