Anno 2012 zijn we met The Industrialist alweer bij het achtste album van industrialmetalband Fear Factory. Alhoewel band? Daar kunnen we niet echt meer van spreken, want zowel bassist Byron Stroud en drummer Gene Hoglan hebben de band verlaten. Hoe hebben zanger Burton C. Bell en gitarist Dino Cazares dat opgelost? Door gewoon het album met z'n tweetjes in te spelen. Cazares nam het basprobleem voor zijn rekening, en voor de drums werd een heel opmerkelijke oplossing gevonden. Er is voor The Industrialist namelijk gekozen voor geprogrammeerde drums. Het album is er gelukkig niet minder sterk door geworden. Integendeel zelf! Dit is het sterkste Fear Factory album sinds Obsolete!
Het titelnummer laat horen dat er maar weinig veranderd is. Het typische groovende gitaargeluid van Cazares is volop aanwezig, Bell grunt zoals we gewend zijn, en de drums klinken als machinegeweren. Kortom een standaard Fear Factory song, op het eerste gehoor zelfs te standaard. Na een paar luisterbeurten zijn de vette riffs echter niet meer te versmaden, en moet erkend worden dat de plaat ijzersterk begonnen is. Daarna is het tijd voor de volgende nummers Recharger en New Messiah, tevens ook de eerste twee singles van het album. Recharger is de beste van de twee, en heeft een overweldigend refrein en thrasy klinkende riffs. Ook komt het overbekende contrast tussen Bell zijn grunt en zijn melodieuze zangstem hierin flink aan bod. Het blijft heerlijk om naar die fantastische melancholie te luisteren die in de man zijn stem zit. Verrassend is het echter absoluut niet.
God Eater is daarentegen dan weer een bijna atypisch nummer van deze Amerikanen. Het klinkt vele maler industriëler en sfeervoller dan we gewend zijn van Fear Factory. Het korte keyboard intro doet lichtjes denken aan Tubular Bells van Mike Oldfield ( je weet wel, dat nummer dat ook in de film The Exorcist gebruikt werd). Tel daarbij de beklemmende slaafse zang bij op, en je hebt een van de meest claustrofobische Fear Factory songs ooit, en tevens ook een van de beste. Het laat eigenlijk een totaal andere kant horen van de band. Het resterende materiaal is vergeleken daarmee dan weer een stuk minder origineel, maar wel weer van ontzettend hoog niveau. Aanraders zijn Depraved Mind Murder, en het neurotische Dissasemble.
Behalve het songmateriaal gaat er ook een pluim naar de productie die net als op de voorganger Mechanize gedaan is door Rhys Fulber. Hij is er in geslaagd The Industrialist een vet geluid te geven dat bij Fear Factory hoort. En van die geprogrammeerde drums lijkt geen sprake te zijn. Het slagwerk klinkt geen enkel moment synthetisch, en dus heeft drumprogrameur John Sankey zeker een vermelding verdiend voor zijn bijdrage.
Minpunten? Oh, er is er wel eentje te vinden. Ik doel dan op de laatste track, Human Augmentation. Het 'nummer' is bestaande uit wat industrieel geruis en vervormde stemmen. Voor ambientfans kan dit wel een leuke toevoeging zijn, en bij vlagen is best sfeervol. Het probleem is dat het maar liefst negen minuten zo door gaat. Een beetje te langdradig naar mijn mening, en ik denk dat velen het in de toekomst zullen skippen. Gelukkig blijft het bij dat kleine minpuntje,dat nauwelijks noemenswaardig is. Verder dus niet meer dan lof voor dit juweeltje. Fear Factory heeft het weer geflikt om een geweldig album af te leveren dat het bij de fans goed zal doen. Maar veel nieuwe zieltjes zullen ze er niet mee winnen.
