Toen bekendraakte dat Lita Ford een nieuw album uitbracht, trok ik mijn wenkbrauwen op. Lita Ford zeg, onze blonde natte droom uit de jaren 80 … zit die nog altijd in de business? De laatste 20 jaar had ik er eigenlijk niets meer van gehoord. Tot nu, met haar nieuwe album Living Like A Runaway.
Wie een klein beetje Lita’s achtergrond kent, snapt onmiddellijk de link met haar verleden. Lita Ford was in de tweede helft van de jaren 70 namelijk leadgitariste bij The Runaways, waar ook Joan Jett (je weet wel, van de meebruller I Love Rock ’n Roll) deel van uitmaakte. Maar Lita en Joan wilden elk een andere muzikale richting uit, en The Runaways vielen uit elkaar.
Het duurde een paar jaar voor Lita Ford haar solocarrière op de rails raakte, maar met de lp Dancin’ On The Edge had ze voor het eerst prijs. Typische 80s metal vol geföhnde toestanden maar bijzonder goed in het oor liggend, en ik moet toegeven: die lp belandt nog wel eens op mijn platenspeler.
Na Dancin’ On The Edge volgden albums die eigenlijk nog beter verkochten, onder andere via samenwerking met Ozzy en Sharon Osbourne. Maar tegen 1990 ongeveer zat haar carrière in het slop … haar leven zelf ook.
Eind 2009 dook ze dan weer op uit het niets met een album Wicked Wonderland, dat me totaal onbekend is en helemaal geen potten brak. En nu is daar dus Living Like A Runaway. Een vrij autobiografisch album wat de teksten betreft, veel positiviteit over haar voorbije leven valt er niet echt te rapen.
En hoe zit het muzikaal? Eigenlijk had ik stiekem gehoopt op iets wat in het verlengde lag van Dancin’ On The Edge, aangezien ik die lp best aangenaam vond. Maar we zitten natuurlijk bijna 30 jaar verder: andere muzikale tijden en zeden. Bovendien haalde Lita er een aantal derde partijen bij. En dat hoor je: anders getunede gitaren die een heel licht snuifje industrial in zich hebben. Het klinkt minder scherp, en de drums klinken vet en vrij vooraan in de productie, wat ik op zich een voordeel vind.
Opener Branded mag er best zijn, een vrij stevige uptempo rocker opgesmukt met een snijdende riff en passende vocale prestaties van Lita, nochtans niet de meest begenadigde zangeres ooit. Hate tapt al uit een heel ander vaatje met een trage, stoere industrial klank en een poppy refrein. Bij The Mask moet ik onmiddellijk aan Limp Bizkit denken … dat zegt voldoende.
Maar dan wordt overgeschakeld op een reeks zachte nummers, zoals het titelnummer Living Like A Runaway, Mother, Asylum die evengoed door pakweg een Avril Lavigne gemaakt hadden kunnen worden. Voor mij toch wat teveel van het goede. Nikki Six bracht het nummer A Song To Slit Your Wrists By aan, maar het kreeg een heel andere inkleding.
Een beetje van alles dus, maar voor mij te weinig Lita Ford zoals ik me haar herinner.
Tracklist
- Branded
- Hate
- The Mask
- Living Like A Runaway
- Relentless
- Mother
- Devil In My Head
- Asylum
- Love 2 Hate U
- A Song To Slit Your Wrists By
