Skyharbor – Blinding White Noise: Illusion & Chaos

Skyharbor startte als een eenmansproject in India. Van in het begin was het brein achter Skyharbor mee met de ‘djent’ evoluties zowel online op verscheidene fora als thuis met zijn gitaar op zijn schoot. Zowat vier jaar broedde Keshav Dhar op zijn muziek om eind april eindelijk zijn eerste full-length klaar te hebben.  

Uiteraard doet Keshav Dhar het niet alleen in Skyharbor. Hij roept er de hulp in van Vishal Singh, Sunneith Revankar, Marty Friedman (Megadeth) en Daniel Tompkins (ex-TesseracT). Dit debuutalbum bestaat uit twee delen. Enerzijds heb je het gedeelte Illusion die erg sterk doet denken aan wat TesseracT deed met One. Skyharbor brengt er vooral zachte maar complexe progressive metal. De vocalen van Daniel Tompkins doen de vergelijking uiteraard alle eer aan. Een kopie is het niet, gelijkaardig is het zeker. Anderzijds hoor je op het gedeelte Chaos de hardere kant van deze djent’ers.

Beginnen doet Skyharbor met Dots en meteen kan dit nummer gelden als een quasi perfecte mengelmoes van wat je mag verwachten van dit eerste deel. Een heerlijk kluwen van djenty riffs haken netjes in elkaar en worden perfect gecomplimenteerd met Daniel Tompkins melodische zang. Waar er bij One van TesseracT hier en daar nog commentaar kwam op de soms onpassende combinatie tussen de vocalen en de muziek, kun je hier bij Skyharbor gerust stellen dat Daniel verder geëvolueerd is. Zijn geschreeuw spaart hij nog wat meer dan vroeger, maar ook dat doet hij nog steeds subliem.

De derde song Catharsis toont wat Skyharbor een must maakt voor elke fan van progressieve muziek. De funderingen lagen al klaar met Dots en Order 66, maar Catharsis gaat duidelijk nog een stapje verder. De opbouw gaat heel wat trager vooruit. Beetje bij beetje en laag na laag bouwt het nummer zich op tot een kolossale track van wel zeven minuten lang. De intensiviteit neemt alsmaar meer toe, de toename houdt enkel even halt voor de magnifieke solo halverwege om dan maar terug die weg af te gaan. Heerlijk!

Op de zesde track Celestial doet Skyharbor wat het met Catharsis al deed, maar dan net nog wat beter. Opnieuw krijg je zeven minuten lang de beste muziek je oren binnengeleid. De compositie werkt. De zanglijn past. De riffs zijn geniaal. Opvallend is dat Keshav Dhar niet bang is om hier en daar even de typische djent-sound achterwege te laten en dat doet goed. Erg goed. Zelfs de afsluitende solo van Celestial doet het zonder djent. Opmerkelijk dus, maar absoluut niet fout.

De laatste drie nummers maken deel uit van Chaos en dat wordt meteen duidelijk. Gelukkig zijn de composities even complex als magistraal als op het eerste deel, maar het doet wel erg vreemd om de twee delen meteen na elkaar te horen. Ze apart beluisteren lijkt me dus het best, maar sowieso moet je concluderen dat Skyharbor het in beide gevallen erg goed aanpakt. De vocalen zijn hier van Sunneith Revankar en jawel: gedaan met het frivole gezang. Tijd voor wat geschreeuw dus!

Het etherische gevoel verlaat de muzikale arena meteen wanneer Trayus start en ik kan niet zeggen dat ik het niet mis. Toch moet dit tweede deel niet onderdoen voor het eerste. Het gevoel van dit stuk doet heel wat meer denken aan wat Periphery bracht. Met extreem snelle riffs razen de drie nummers over je heen. In afsluiter Insurrection werd er even een pauze ingelast halfweg. Met een strakke, doorlopende baslijn bouwt Skyharbor een brug van de ene aanval op je gehoor naar de laatste.

Tracklist:
Illusion
1. Dots
2. Order 66
3. Catharsis
4. Night
5. Aurora
6. Celestial
7. Maeva
Chaos
1. Trayus
2. Aphasia
3. Insurrection