Pilgrim - Misery Wizard

Het ziet er naar uit dat 2012 op vlak van Doom al in stijl begonnen is. Pilgrim, een band uit het Amerikaanse Rhode Island, brengt met Misery Wizard haar debuutalbum uit. En dit deden ze uitstekend.

Pilgrim brengt ons traditionele Doom Metal in haar zuiverste vorm. Zes nummers lang krijgen we loodzware riffs, aangevuld met een stevige ritmesectie die het geheel nog verder de afgrond in trekt. Dit alles wordt aangevuld met dromerige, haast spookachtige zang. Kortom, dit is het typische recept van traditionele Doom Metal zoals we ze zo goed kennen van bands als Candlemass, Pentagram, Saint Vitus of het Finse Reverend Bizarre. Deze laatste band geeft misschien nog het beste beeld dat je met Pilgrim kan vergelijken. Want, net als in Reverend Bizarre, tracht men ook in Pilgrim muziek van epische proporties te combineren met een rauwe productie en geen versieringen. De drie muzikanten, die allemaal trouwens heel stoere bijnamen hebben, spelen enkel het noodzakelijke en spelen Doom zoals Satan het via zijn profeet Tony Iommi op de Aarde gebracht heeft.

Uiteraard kan Pilgrim door al deze zaken het punt voor originaliteit wel vergeten. Maar laat ons eerlijk zijn, dit soort muziek heeft die extra originaliteit niet nodig. Zolang het niveau maar hoog ligt, de nummers uitstekend gebracht zijn en de sfeer in orde is, zit het wel goed. Helaas zijn er bepaalde zaken die de score van dit album wat naar beneden brengen. Soms heeft Pilgrim moeite om me te blijven boeien. Als je dit soort muziek brengt, is hier wel een groot risico mee verbonden. Het probleem is dat hun nummers vaak net wat té repetitief zijn en dat er bijna geen interessante momenten inzitten die de muziek net die extra meerwaarde geven waardoor luisteraars zonder problemen geboeid blijven. Een uitzondering hier is het nummer Quest, waar de plotse tempoverandering een leuke verademing is. De solo die volgt zorgt er voor dat dit nummer helemaal tot het interessantere werk op dit album behoort. Ook Adventurer, wat met een speelduur van een dikke vier minuten het kortste nummer van het album is, zorgt met het wat snellere tempo voor een van de weinige afwisselende momenten.

Al bij al is Pilgrim er zeker in geslaagd om een uitstekende traditionele Doomplaat uit te brengen. Maar het kan nog beter, en deze plaat doet beloven dat we in de toekomst van Pilgrim misschien nog wel eens pareltjes in het genre kunnen verwachten.