Caliban - I Am Nemesis

Het is alweer een tijdje geleden dat het er een Caliban album uitkwam. Say Hello To Tragedy stamt namelijk alweer uit 2009. Toegegeven in 2010 was er nog de Coverfield. Op deze Ep werden bands als At The Gates, Rammstein en zelfs The Beatles gecoverd. Het was een leuk tussendoortje, maar niet meer dan dat. Zou Caliban op I Am Nemesis beter zijn best gedaan hebben?

Het lijkt er wel op, want het begint met het furieuze We Are The Many. Het nummer is een stevige stamper waarbij je gerust je haren los op kunt gooien. Op het nummer komen er trouwens ook gastbijdrages langs van Mitch Lucker (Suicide Silence) en Marcus Bischoff (Heaven Shall Burn). Je kunt je dus wel voorstellen dat het een stevig nummer is geworden. Het lijkt er dus op dat I Am Nemesis bruter zou worden dan het vorige album.

Maar als Memorials eenmaal begint is dat alles schijn. Er is naast al dat Metalcore/Deathcore geweld blijkbaar weer genoeg ruimte voor melodie. Het nummer namelijk bevat cleane zang, en heeft een glad refreintje. Het is gelukkig niet storend, en klinkt best lekker. Maar het is goed in te denken dat het voor sommige fans even weer slikken is. Maar gelukkig voor hen zijn er nog genoeg nummers waarin melodie op de achtergrond staat. Je kunt dus stellen dat het een redelijk afwisselend plaatje is geworden.

En dat is overigens niet de enigste afwisseling op I Am Nemesis. Zo begint Edge Of Black met een kort viool intro (hallo Heaven Shall Burn!). En dan is er ook nog een verrassing. Met This Oath zijn we namelijk aanbelandt bij een soort Metalcore semi-ballad. Het nummer is erg kalm en rustig, zeker voor Caliban begrippen. Maar er is opvallend genoeg niet eens cleane zang te vinden op het nummer. Best een apart nummer, maar zeker niet slecht.

Maar dan is eigenlijk ook al het positieve wel gezegd over I Am Nemesis. Het mag dan wel een typisch Caliban album geworden, met enkele lekkere stampers vol met zwermende gitaar partijen, en mooie cleane zang. Maar echt speciaal is het niet te noemen. Er ontbreken gewoon echte top nummers. Niet dat de nummers zo slecht zijn, maar zoals ik al zei het is niets al te speciaals. En saaie nummers als Broadcast To Damnation maken het er niet beter op. Desondanks zou dit album het misschien goed kunnen doen bij fans van moderne metal.

Op I Am Nemesis pakt Caliban wederom melodieus uit, en dat vindt je geweldig of dat haat je. Als Say Hello To Tragedy je ding is, dan is dit een blinde aankoop. Mocht dit niet het geval is dan zou je beter je geld kunnen uitgeven aan een ander album. Er zitten weliswaar goed tracks op, maar het is een beetje te standaard om echt te kunnen boeien. Al zou het wel eens kunnen zijn dat sommige nummers live beter uit de verf komen. Of dat ook zo is mag u zelf uitmaken. De band zal namelijk de Muziekodroom te Hasselt aandoen op 24 februari, en neemt o.a. Winds Of Plague en We Butter The Bread With Butter (zulke namen zouden verboden moeten worden). Al met al, niet slecht maar de Coverfield EP was uiteindelijk toch beter.