Theudho - When Ice Crowns the Earth

Van Theudho had ik al wel gehoord, maar iets van Theudho niet. Maar dat is met deze cd dus veranderd, en ik was aangenaam verrast door wat ik hoorde. Na mijn eerste luisterbeurten stuurde ik een mailtje naar Theudho om te zeggen dat het nieuwe album wel goed klonk (een welgemeend complimentje doet een mens geen kwaad, nietwaar). Als antwoord kreeg ik het volgende bericht van frontman Jurgen:

Bedankt voor de positieve commentaar. Ik wacht vooral op de "3/10, er zitten geen doedelzakken in"-recensies.

Sorry Theudho, maar dit is niet zo'n review. Ja, er zitten geen doedelzakken of andere folkinstrumenten in, maar dat hoeft ook niet. Toegegeven, soms kunnen folkinstrumenten dit soort muziek een boost geven zonder een nummer naar humpa te veranderen (luister maar eens naar de recenste van Cruachan) maar het is zeker geen vereiste. Per slot van rekening maak je een metalalbum met gitaren, drums en vocals. Al de rest is bijkomstig. Ik ben een fan van pagan en folk metal, maar humpawijsjes à la Finntroll zijn hier niet te horen. Dat maakt de band ook duidelijk met een zegel "No flutes - No humpa - No trolls - No party" op de cd. Het enige niet-metalelement op dit album is de intro van Heracleidae (Seevölkersturm): een Egyptisch geluid en korte Arabische zang.

En wat die metal betreft, die zit op When Ice Crowns the Earth wel goed. De muziek is vrij donker, stevig en lekker afwisselend. Hier en daar hoor je een keyboardlijntje dat is toegevoegd om het geheel af te werken, maar overheersen doen de toetsen nooit. En soms een stukje akoustische gitaar. Dat alles is overdekt met een toets black metal, maar When Ice Crowns the Earth is zeker geen blackmetalalbum. De zang in versen doet daar zeker aan denken, maar het gitaar- en drumwerk gebruikt de black metal hoogstens als basis. Ook de refreinen en de melodie in de nummers laten duidelijk blijken dat de pagan metal overheerst. Maar een intro als die van Niðr ok Norðr doet me wel denken aan bv. Immortal.

Wat zeker een plus is op When Ice Crowns the Earth zijn de eerder genoemde refreinen. Die lenen zich namelijk erg makkelijk tot heerlijke meebrulmomenten: War into the World, When Ice Crowns the Earth, Niðr ok Norðr, .... Voeg daar hier en daar een keyboardlijn aan toe, en je verkrijgt een episch klinkend resultaat. Al gebeurt het ook dat de overgang vers-refrein af en toe wat abrupt is: als een chauffeur die een flitspaal ziet, trapt de band op de rem om aan het refrein te beginnen. Vooral de eerste luisterbeurten viel het me op, nadien nestelen deze tempoveranderingen zich beter in het geheel van de song.

Een bewijs dat de band zich ook zonder zang erg sterk toont, is de instrumental Lokabrenna. Gedurende meer dan zeven minuten (wat Lokabrenna tevens het langste nummer van de cd maakt) laat Theudho enkel zijn instrumenten spreken en doet dat met verve. De song evolueert, zoals een echt goede instrumental dat doet, zonder als een serie van nummers over te komen. Met mooi en afwisselend gitaarwerk, bij wijlen erg bombastisch drumklanken en het lef om met momenten het gaspedaal los te laten slaagt de band erin om je aandacht heel de tijd vast te houden.

1. War into the World
2. When Ice Crowns the Earth
3. The Second Coming
4. Niðr ok Norðr
5. Heracleidae (Seevölkersturm)
6. Sacrifice the King
7. Lokabrenna
8. The Straw Death