RAM - Death

Zweden heeft een behoorlijke metaltraditie, en die wordt alle eer bewezen door het nieuwe album Death van RAM. Het is hun derde full album ondertussen. Voor mij waren ze nog onbekend: dit is dus een review zonder voorkennis van hun oudere werk.

Eerste constatering: zowel het eerste als het laatste nummer van de cd zijn instrumentaal. Jammer genoeg dragen die helemaal niet bij tot deze cd. Te schrappen. Blijven dus over: 8 nummers.

Maar daarmee is al het negatieve ook gezegd, want RAM verbaast in positieve zin met oerdegelijke, eerder klassieke heavy metal waarin iedereen wel een of andere invloed kan in herkennen.

Intronummer Death sla ik dus over. Comes From The Mouth Beyond volgt en even heb ik de indruk te maken te hebben met de jonge Ozzy Osbourne. Nog een referentie die mij hier – niet voor het laatst – door het hoofd schiet, is Mercyful Fate. Zowel naar compositie toe (de breaks) als naar gitaarsound, die me aan de tandem Michael Denner – Hank Shermann doet denken. En in de hoge vocale uithalen … tja, wie zou je dan lijken te horen, denk je? Goed nummer.

Derde nummer I Am The End opent met een leuke riff. Hier al veel minder een Mercyful Fate sound, maar refereert zanger Oscar Carlquist bij wijlen zwaar aan Kingdom Come boegbeeld Lenny Wolf. Dit is een van de zwaarder klinkende, meer uptempo nummers en drijft op een aanhoudende staccato riff. Heel degelijk!

Heel anders is bijvoorbeeld Defiant. Daar kunnen Iron Maiden liefhebbers hun hartje ophalen. Wie liever naar de jaren 70 kijkt, zou hier wel eens weg kunnen raken van de Thin Lizzy-achtige duogitaar.

Bij een nummer als Frozen weet ik niet goed wat te denken. Het is een trage sleper, die zwaar en dramatisch hoort te klinken (zoals ook bij Hypnos). Maar die twee eigenschappen komen er iets te weinig uit. Het zou aan de productie kunnen liggen die wat vettiger had gekund, en ook de drums klinken kurkdroog. Maar toch trekt het nummer je mee.

Op dan naar alweer een speedy rocker met Under The Scythe, met zowel speed- als thrashmetal invloeden, als een vleug poppy punkrock. Als surplus opnieuw een gitaarduel in de solo.

En dan naar zowat het beste nummer: het vlammende Flame Of The Tyrants. Of hoe deze vijf Zweden hun interpretatie geven van Judas Priest. Bijzonder uptempo waarbij Carlquist zich de longen uit het lijf schreeuwt … en voor één keer vind ik dat helemaal niet erg. Vergeet vooral niet de totaal foute, macho video van dit nummer eens te bekijken op YouTube. Je waant je zo weer in Mad Max land. Hilarisch!

Tracklist

1. Death…
2. Comes From The Mouth Beyond
3. I Am The End
4. Release Me
5. Defiant
6. Frozen
7. Under The Scythe
8. Hypnos
9. Flame Of The Tyrants
10. 1 7 7 1