Iron Fire - Voyage of the Damned

Van Iron Fire had ik tot een week terug nog nooit gehoord, maar het labeltje met "power metal" dat aan de promo van Voyage of the Damned hing zei me natuurlijk wel iets. En na het zien van het artwork moet ik spontaan denken aan de Hyperion cyclus van Dan Simmons, een uitstekend science fiction verhaal, uiteraard met de nodige ruimteschepen.

Wat mag je van Voyage of the Damned verwachten? Stevige gitaren die lekker riffen, snel en strak drumwerk, erg spacy aandoende keyboards en een powermetalstem die lekker tussen hoog en laag zweeft. Het album als geheel deed me vooral denken aan het uitstekende Astronomy van Dragonland (de klank van drums en gitaren) en Prophet of the Last Eclipse van Luca Turilli (eerder de sfeer en opbouw). Voor de stem vind ik echter niet direct een vergelijkbare zanger. Vocalist Martin Steene schippert heen en weer tussen wat rauwer en een wat meer typische powermetalzang. Zo bedient hij zich in opener Enter Oblivion OJ-666 vooral van een hoge stem (al hoor ik op een enkel moment een noot die de man niet kan vasthouden). Maar evengoed zingt hij met een wat grovere stem, wat al duidelijk hoorbaar is in de volgende song.

De traditionele metalinstrumenten spelen duidelijk power metal, maar het mag gerust wat zwaarder klinken. Zo blijft het "heavy" karakter van de muziek dat je in de eerste paar songs hoort, behouden gedurende het hele album. Enige uitzondering is The Final Odyssey: dit nummer wordt volledig door toetsen en stem gedomineerd en gaat door voor de ballad van het album. Elektronische effecten op de achtergrond en de galm op de stem creëren een soundscape van een uitgestrekt heelal waarin je niets anders ziet dan de zanger en zijn stem. Het refrein zit hier wel goed, er gebeurt is met de (erg elektronische) gitaren en de toetsen, maar tijdens de versen heb je alleen Steenes stem. En die is niet voldoende om mijn aandacht bij het nummer te houden. Goed idee, maar mindere uitwerking.

Maar via The Final Odyssey belanden we wel aan bij de keyboards op Voyage of the Damned. Die zijn gedurende het hele album duidelijk aanwezig. Wellicht zijn ze belangrijker voor de sfeer op de plaat dan voor de melodie. Er zijn weinig momenten dat de toetsen duidelijk op de voorgrond treden, maar de ijle tonen en effecten creëren wel het beeld van een uitgestrekte ruimte waarin het gehele album zich afspeelt. Hier verwijs ik naar het eerder vernoemde Prophet of the Last Eclipse album: wie dat kent, heeft een idee van hoe de toetsen op Voyage of the Damned klinken.

Wat mankeert op Voyage of the Damned is iets dat je de hele luisterbeurt kan vasthouden, en na de eerste luisterbeurt direct zegt om nog maar eens op "play" te drukken. Na de eerste paar nummers heb je namelijk een vrij goed idee van wat nog komt. Bovendien staat het beste nummer van het album, Enter Oblivion OJ-666, helemaal vooraan. Daarmee riskeer je als band natuurlijk dat je een zekere verwachting schept die je verder in het album nooit meer volledig vervult. De opmerkelijkste afwisseling krijgen we met The Final Odyssey en het titelnummer. Dat telt tien minuten en heeft dan ook een duidelijke opdeling in verschillende stukken. Maar een echte knaller kom je helaas niet meer tegen.

Tracklist:

1. The Dark Beyond (intro)
2. Enter Oblivion OJ-666
3. Taken
4. Slaughter of Souls
5. Leviathan
6. The Final Odessey
7. Ten Years in Space
8. Voyage of the Damned
9. With Different Eyes
10. Dreams of the Dread Moon
11. Verge to Collide
12. Realm of Madness
13. Warmaster of Chaos