Nightwish - Imaginaerum

Het langverwachte moment is aangebroken. Eindelijk ligt het nieuwe album van Nightwish, Imaginaerum, in de rekken! Heel benieuwd en met hoge verwachtingen begon ik aan dit muzikaal avontuur.

Imaginaerum begint met een kalme, melancholische intro genaamd Taikatalvi. Hier horen we Marco Hietala enkele zinnen in het Fins zingen. Deze intro gaat naadloos over in Storytime, de eerste single van het album. Dit is een nummer in de typische Nightwishstijl die we kennen van nummers als Nemo en Amaranth. Dit bombastische, maar toch catchy nummer wordt voorzien van een heel aanstekelijk en poppy refrein van zangeres Anette Olzon. Ghost River begint met een behoorlijk coole gitaarriff, die hand in hand gaat met het symfonisch orkest. Het nummer zelf doet aan als een tamelijk dreigend theaterspel tussen het goede (Anette) en het kwade (Marco). Het refrein wordt hier gezongen door Marco en is ook terug een echte oorworm. Wat later in het nummer horen we trouwens voor het eerst het kinderkoor, dat later ook nog verschillende malen terug zal keren.

Slow, Love, Slow is een nummer dat niet iedereen zal bekoren en is tevens het grootste experiment tot Nightwish tot nu toe heeft uitgevoerd. Het voelt heel erg jazzy aan en doet denken aan beelden van Amerikaanse nachtclubs in de jaren '30 met zingende vrouwen op piano's en vazen met rozen. Dit nummer heeft toch wel wat luisterbeurten nodig om tot haar recht te kunnen komen. I Want My Tears Back daarentegen is al direct een schot in de roos. Dit is een heerlijk aanstekelijk nummer met veel folky elementen en een hoog Eurovisiesonggehalte. Opmerkelijk is de instrumentale doedelzakpassage verderop in het nummer die voor een heus Riverdancemoment zorgt. Scaretale is wat mij betreft het vreemdste nummer op het album. Na een dreigend begin krijgen we terug het kinderkoor te horen, gevolgd door het typisch Nightwishbombasme, maar dan net een tikkeltje dreigender. Leuk is hoe Anette zich hier helemaal laat gaan en haar vocalen haast heksachtig laat overkomen. En ja, Marco is ook weer van de partij. Hier doet hij zich voor als de directeur van een soort krankzinnig circus. Dit circus horen we ook lekker terug in de muziek. Wat een fantastische overgang! Dit soort toestanden zorgen echt voor een hoog musicalgehalte.

Vervolgens krijgen we het instrumentaaltje Arabesque voorgeschoteld. Zoals de titel doet vermoeden dit het inderdaad heel orientaals aan. Niet mis, maar het moest niet voor mij. Nuja, misschien is het wel een essentieel gedeelte in de film, dat kan wel. Het zorgt wel voor een kleine rustpauze in het album, dat met haar 74 minuten nogal een moeilijk te verwerken hap kan zijn voor sommigen. Turn Loose The Mermaids doet nog het meest denken aan een aangename, keltische ballad. Bij dit soort dingen komt Anette haar stem echt volledig tot haar recht. Maar ook dit nummer heeft een leuke verrassing, want plots krijgen we een passage te horen dat niet zou misstaan in een oude spaghettiwestern. Heel geslaagd! Rest Calm begint zwaar en log en heeft een kenmerkende heavy riff die één van de zwaarste van dit album is. Het refrein is dan weer heel kalm en lieflijk, het perfecte contrast dus. Leuk is hoe Anette plots in duet gaat met het kinderkoor in een verderzetting van het refrein.

The Crow, The Owl And The Dove is een mooie ballad en tevens het enige nummer op dit album dat geschreven werd door Marco Hietala. Dezelfde man vormt hier trouwens een mooi duet met Anette in het refrein. Het volgende nummer, Last Ride Of The Day, is naar alle waarschijnlijkheid mijn persoonlijke favoriet van dit nieuwe album. Het begint als een heel cliché, bombastisch nummer, maar het is o zo effectief. Dit clichégevoel gaat verder om vervolgens uit te monden in een fantastisch, poppy en héél héél hééééél catchy refrein. Ik kan het haast niet meer uit mijn hoofd krijgen, ik word er bijna gek van! Dit nummer is werkelijk een slag in het gezicht, maar een slag waarbij je een heel goed gevoel krijgt(voor zover dat bestaat). Ik denk zo stil in mijn hoofd dat dit één van de beste nummers is die Nightwish ooit geschreven heeft, alles klopt gewoon!

Na dit gevoel van euforie zijn we aangekomen bij wat de epische, grote finale van het album zou moeten zijn: Song Of Myself. Ik ga eerlijk zijn, ik had er wat meer van verwacht. Het begint heel goed, bombastisch, typisch Nightwish en episch. Maar ipv dat het nummer stilaan opbouwt naar een grote climax, krijgen we een soort van kalmere, melancholische nabeschouwing onder de vorm van een ellenlang 'spoken word' gedeelte. Oké, na enkele luisterbeurten weet je het zeker te appreciëren, maar ik had het ietsje beter verwacht. Al bij al is het zeker een waardige 'afsluiter' voor dit meesterwerk. Afsluiter is natuurlijk niet helemaal correct. Want het laatste nummer van deze schijf is tevens het titelnummer en is een volledig instrumentale en symfonische samenvatting van de beste melodieën van dit album. Zo horen we ondermeer Storytime en Last Ride Of The Day grandioos terugkeren. Dit nummer werd trouwens speciaal gemaakt om de eindgeneriek van de film van muziek te voorzien. En ja, zo'n gevoel krijg je ook bij dit nummer: het typische eindgeneriekgevoel. We kennen het allemaal wel, wanneer we in de bioscoop een heel knappe en epische blockbuster gezien hebben, hebben we bij de eindgeneriek en de bijhorende muziek ook zo'n heel tevreden gevoel. Wel, dit heel tevreden gevoel heb ik nu ook.

Want dit album is werkelijk een meesterwerk en mag zeker als het beste werk van Nightwish tot nu toe gezien worden. Het kan wel eens heel moeilijk worden om dit te overtreffen. Een speciale pluim is voor Anette, want haar stem is veel verbeterd, komt nu volledig tot haar recht en past echt bij de muziek. Voor zij die het nog steeds niks vinden met Anette op zang: Koop de limited edition met de volledig instrumentale cd en zing het zelf! Een klein minpuntje is misschien dat de gitaar wat zwaarder en harder gemogen had, want nu komt ze niet altijd goed tot haar recht. Maar ik begrijp ook wel dat er bij zo'n grote productie met tientallen tracks vol symfonische instrumenten moeten er natuurlijk wel compromissen gesloten worden. Ik kan er mee leven! Voor mij is dit album het beste van het jaar en de score zal dus ook een hoge zijn!