Iced Earth - Dystopia

Het vertrek van topzanger Matt Barlow eerder dit jaar heeft weer heel wat gerommel veroorzaakt in de Metalwereld. Hoe moest het nu verder met Iced Earth zonder deze charismatische frontman? Zou Jon Schaffer er in slagen om een nieuwe zanger te vinden die Barlow kan evenaren en perfect bij de muziek past? Wel, al deze vragen worden beantwoord op het nieuwe album Dystopia.

Wel, ik kan jullie geruststellen, Stu Block is de perfecte zanger voor Iced Earth. Hoewel ik zijn zangkunsten al gehoord had op de heropgenomen versie van Dantes Inferno, was ik toch uitermate benieuwd hoe hij het zou aanpakken met nieuw materiaal. Wel, mij heeft hij steevast overtuigd. Het ene moment klinkt hij bijna net als Barlow, het andere moment haalt hij Halfordesque screams boven die het niveau van Tim 'Ripper' Owens bijna evenaren en daarnaast voegt hij met zijn eigen stem enkele nieuwe dimensies toe aan de zang van Iced Earth. Je voelt me al komen, Stu Block is voor mij de ster van dit nieuwe album geworden.

Maar hoe zit het met de muziek? Het album start met het titelnummer, dat ons terugbrengt naar de Something Wicked saga. Hoewel ik nog niet over de lyrics beschik, vermoed ik dat dit nummer gaat over hoe Seth Abominea de mensenwereld in zijn grip houdt gedurende gans onze geschiedenis. Het is een knap episch nummer, maar zeker niet het beste van het album. Anthem is dan weeral een stuk overtuigender. Hoewel het nummer behoorlijk simpel en basic is van opbouw, is het een lekkere meezinger die het live heel goed zal doen. Hier komt Stu's stemgeluid extra goed tot uiting en zijn de gelijkenissen met Barlow echt merkbaar.

Boiling Point is een nummer van een heel ander kaliber. Deze lekkere thrasher haalt de agressieve kant van Iced Earth terug naar boven en doet wat denken aan het oudere werk. De roepende backingvocals van Schaffer zijn hier mede verantwoordelijk voor. Ik weet nog dat ik een echt "Fuuuuuuuck!!!!" gevoel had toen ik dit nummer voor het eerst hoorde. Dit is meestal een goed teken, zoals hier het geval is. Na deze agressie is het tijd voor een kalmer nummer. Dit krijgen we in de vorm van de ballad Anguish Of Youth. Het is een typische powerballad in de stijl die we zo goed kennen van Iced Earth. Best wel aardig, maar kan zich in de verste verte niet meten met nummers als Watching Over Me of I Died For You. En in de strofes doet Stu Block het wat minder goed. Moest hij zijn cleane stem wat lager zingen zou het stukken beter klinken. Een werkpuntje naar de toekomst.

De mensen die de film V For Vendetta gezien hebben zullen wel weten waar het volgende nummer over gaat: V. Een typische thematiek voor een typisch krachtig Iced Earthnummer dat de luisteraar wat meer power heeft. Ik popel al om het refrein live mee te zingen op 3 november in Trix(of Hof Ter Loo voor de old-skoolers). Een van de betere nummers op dit album. Maar het beste nummer van het album krijgen we met Dark City. Ik ben helemaal weg van dat nummer! Het begint met een cleane intro, gevolgd door kalme zang van Stucifer en plots een krachtige inslag met de beste halfordscreams die Stu Block uit zijn hoge hoed kon toveren. Heerlijk! Het nummer ontpopt zich tot een van de beste nummers die Iced Earth het afgelopen decennium geschreven heeft. Vooral het Iron Maidenachtige instrumentaal gedeelte blijft je bij.

Equilibrium is dan weer een mindere broeder. Het nummer begint heel basic en volslagen oninteressant. Het begint me maar aan te spreken vanaf het instrumentale stuk aan 1:50. De rest valt dan heel wat beter te pruimen, al mocht het allemaal wat beter uitgewerkt worden. Een gemiste kans. Met Days Of Rage is dit nummer weeral volledig vergeten. Want Days Of Rage is net als Boiling Point terug een stevige thrasher. Het doet nogal sterk denken aan Disciples Of The Lie van op Something Wicked This Way Comes. Mij hoor je niet klagen, want het toont aan dat Jon Schaffer nog steeds nummers met ballen kan schrijven. Het enige minpunt is dat die nummers op dit album net ietsje te kort zijn. En die rare effecten op het einde van Days Of Rage slaan nergens op en mochten gerust vervangen worden door een snelle solo van Troy Seele.

Net zoals na Boiling Point is er ook hier weer een ballad als volgende nummer. Dit nummer heet End Of Innocence en handelt over Stu's moeder haar gevecht tegen kanker. Zo'n emotioneel en persoonlijk nummer heeft Iced Earth niet meer geschreven sinds Watching Over Me. Je kan horen dat Stu Block werkelijk een deel van zichzelf in dit nummer gestoken heeft. En ik denk dat het net als bij Watching Over Me het geval was, mensen die in soortgelijke sitaties verkeren zal aanspreken en helpen. De grote finale van het album is Tragedy And Triumph en brengt ons opnieuw terug naar de Something Wickedsaga. Zoals je al zult merken aan het gevoel van het nummer gaat het hier over het feit dat er nog hoop is voor de mensheid. Het nummer klinkt dan ook behoorlijk hoopvol, krachtig en heeft een vrolijke ondertoon. Wie wat van noten kent zal merken dit deze vrolijke ondertoon grotendeels te wijden is aan het feit dat dit nummer in de major scale geschreven is. Zoiets heeft Iced Earth nog nooit gedaan en komt ook niet veel voor binnen de Metal. Het nummer is goed opgebouwd, blijft hangen en geeft je inderdaad wat meer hoop en kracht. En met dit gevoel wordt het eerste Iced Earthalbum met Stu Block afgesloten. Voor wie ooit het tegendeel beweerde, er is terug hoop voor Iced Earth. En veel hoop, want dit is een topalbum!