Machine Head - Unto The Locust

Het was al van The Blackening (2007) geleden dat Machine Head nog eens op de proppen kwam met een nieuw album. Hoog tijd dus dat Robb Flynn  en de zijnen nog eens de studio indoken. Voor het schrijven van Unto the Locust gingen ze niet over een nacht ijs, in november 2010 zaten ze al aan de schrijftafel. Een ander leuk weetje is dat deze zevende Machine Head schijf opgenomen werd in Jingletown Studios. Voor wie dit geen belletje doet rinkelen, dat is de opnamestudio van Green Day.   

Nog voor ik Unto the Locust  voor de eerste keer oplegde vroeg ik mij af wat ik precies mocht/moest verwachten. Machine Head, dat is de agressieve stem van Robb Flynn, drums die nog sneller lijken te gaan dan eender welke sportwagen en niet te vergeten: memorabele gitaarsolo’s (ik denk hierbij spontaan aan “Aesthetics of Hate” van the Blackening) . Met een trillende vinger, vol spanning en hoog gespannen verwachtingen drukte ik op play…

Het eerste wat ik te horen kreeg was een samenzang van enkele mannenstemmen, bijna zoals een kerkkoor, het klinkt allemaal erg mysterieus tot plots die eerste, vette, agressieve gitaarrif na ongeveer één minuut invalt. En dan na enkele seconden die rauwe stem van Robb Flyyn: “I… Am Death…” Op slag kippenvel! Wat een episch begin is dat eerste nummer! “I am Hell” duurt meteen al 8:26min. en ik krijg maar niet genoeg van dit nummer, voor het eerst krijg ik weer gezonde dosis aan gitaarsolo’s. En rond 6:30 een akoestisch stukje met viool, gevolgd door, alweer, een gitaarsolo. Misschien moet ik de rest van het album ook maar eens beluisteren…

“Be Still and Know” is track twee, opnieuw erg afwisselend, met stukken clean vocals en een iets hogere gevoelswaarde. Net op het moment dat je denkt “dit album kan moeilijk nog beter worden” is er track drie, “Locust”. Dit nummer zou je al moeten kennen, beste lezer, want Machine Head gaf een advance mix van dit nummer in juni al vrij. Daarom zeg ik niks meer over dit nummer omdat ik weet dat je er toch al ondersteboven van bent.

De intro van het volgende nummer “This is the end” klinkt bijna als een outro van het album, en zo zou de titel ook doen vermoeden, maar vrees niet, de show is nog lang niet gedaan. Ook al biedt dit nummer 6:12min luistergenot, met het gitaargeweld raast dit nummer voorbij. Naar mijn bescheiden mening heeft dit nummer de coolste, vetste gitaarrifs en breakdown.

“Darkness Within” is de volgende in rij, beginnend met een akoestische gitaar en clean vocals, eindigend in, je raadt het nooit, aangrijpende gitaarsolo’s  avant la lettre. Zijn er nog woorden om de rest van dit album te beschrijven?  Is er nog een overtreffende trap? Mogelijk, maar mijn literair vermogen stopt hier. Waar Machine Head dit alles overschrijdt en transcendeert naar het niveau van de Gods of Metal. En als je dit album niet kan appreciëren, zijn dit parels voor de zwijnen. Zo komen we toch nog bij de voorlaatste track “Pearls before the swine”.  Toch nog een laatste leuk gegeven: het laatste nummer start met een kinderkoor. Is dit een link naar het koor van track één? Want ik leg het toch opnieuw op.