Skálmöld - Baldur

Skálmöld is een IJslands zestal dat vorig jaar reeds zijn debuut uitbracht via het Faeröerse label TUTL, maar het label verzorgde slechts de distributie in IJsland en de Faeröer eilanden. Het grote Oostenrijkse Napalm Records heeft de jongens nu onder de vleugels genomen en brengt Baldur nu wereldwijd uit. En dat is niet minder dan wat Baldur verdient.

Baldur is een album dat door de band aangekondigd wordt als een werkstuk waar aan strikte regels van de IJslandse poëzie wordt vastgehouden. Een beetje jammer dat mijn IJslands niet is zoals het zou kunnen zijn, maar zo is het nu eenmaal. Het album vertelt het verhaal van de Viking Baldur, wiens familie gedood wordt door een demon. De Viking gaat op zoek naar zijn gezworen vijand, sterft en komt in Walhalla terecht. Nu is het leuke aan dit album dat je direct in die sfeer van het vertellen zit. In opener Heima hoor je een oudere man die een verhaaltje zingt voor kinderen aan het haardvuur. Alles klopt hier: je hebt de galm van het gebouw waar ze inzitten, de kinderen die meezingen,  het vuur knettert en ergens hoor je zelfs een baby'tje huilen. Een heel leuke manier om een album zo te beginnen, en het voegt toe aan de variatie op het album.

Na Heima begint dan de echte metal, metal die ondersteund wordt door keyboards en een hobo, jawel. Die laatste hoor je even in Árás, of in de intro van Kvaðning. Het klinkt misschien vreemd maar die vreemde klank die sporadisch gebruikt wordt, voegt echt wel iets toe aan de muziek. Niet dat die dat nodig heeft, want Skálmöld maakt de muziek interessant zoals slechts weinig bands dat kunnen. Er is zeker een nadruk op het instrumentale, want de meeste songs hebben hele stukken zonder stem en waar dus de instrumenten alles bepalen. Die stukken kunnen lang duren, zoals in Kvaðning, maar ze zijn zo enorm interessant. De vele veranderingen in tempo, gebruikte instrumenten en melodieën maakt dat een enkele song veel meer biedt dan je na een eerste luisterbeurt kan opnemen.

De vocals op dit album wisselen af tussen die van een rauwe lead vocalist en die van een koor. Zo heb je Árás, waarin de lead vocals het belangrijke werk doen en af en toe ondersteund worden door  het koor. Maar direct daarna heb je Sorg, waarin je alleen het koor hoort. En dit voegt weer variatie toe aan het album.

Een belangrijke term, zoniet de belangrijkste, op dit album is variatie. Zowel in de songs als tussen de songs. De verschillende variaties die je tegenkomt in de songs kom je ook tegen tussen de songs. Met het verschil dat twee stukken in een enkele song wel mooi in elkaar overgaan en duidelijk een enkele coherente song vormen, terwijl de variatie tussen de songs groter kan zijn. Zo is er het snellere en hardere Dauði, Upprisa met een intro die niet mis zou staan op een power metal album, of het waarlijk vrolijke Valhöll.

Afsluiten doet het album met twee toegiften van Napalm Records. Op TUTL kende Baldur slechts tien songs, maar nu zien dat er twaalf geworden. De song Baldur is een waar epos van bijna elf minuten lang dat alle goede elementen van het album combineert, terwijl Kvaðning terugkeert in een verkorte versie. Die verkorte versie behoudt wel het heerlijke instrumentale stuk dat de song typeert maar mist toch wat. De langere versie is beter, de edit had niet gemoeten.

Tracklist:

1. Heima
2. Árás
3. Sorg
4. Upprisa
5. För
6. Draumur
7. Kvaðning
8. Hefnd
9. Dauði
10. Valhöll
11. Baldur
12. Kvaðning (edit)