Vicious Rumors - Razorback Killers

Voor mij was Vicious Rumors alleen nog een vage herinnering. Een herinnering van meer dan 20 jaar geleden, ten tijde van Digital Dictator. Sindsdien had ik ze niet meer gevolgd, en nog nauwelijks iets van gehoord. En nu pleegt plots hun nieuwe Razorback Killers een stevige aanslag op mijn trommelvliezen. Tijd dus voor een hernieuwde kennismaking.

Even situeren misschien: het Amerikaanse Vicious Rumors (vandaar alleen de “o” in “Rumors”) draait al meer dan 25 jaar mee. De enige constante in die hele periode is gitarist en bandleider Geoff Thorpe. Een bekende naam die ooit in de groep speelde, was Vinnie Moore. Na de dood van zanger Carl Albert in 1995 was er een constante opeenvolging van vocalisten. Op Razorback Killers neemt weer een andere zanger, Brian Allen, het vocale voor zijn rekening.

Het mocht dan meer dan 20 jaar geleden zijn dat ik ze nog hoorde, toch kon ik me snel weer de belangrijkste kenmerken van hun muziek voor de geest halen. En die zijn: stevige, agressieve heavy metal, een melodie die af en toe opzettelijk flink uit de harmonieuze bocht gaat, een hoog stemgeluid en brute backing vocals.

Op Razorback Killers is het niet anders. Brian Allen gilt als een levend gevild konijn maar tovert gelukkig ook normale stemgeluiden uit zijn strot. Geoff Thorpe weet nog altijd hoe hij hele stevige songs met occasionele rare twists in elkaar moet boksen. En de geluidsmuur die ze neerpoten, is bij momenten legendarisch. Toch mankeert het niet aan variatie, aangezien ze balanceren op de grens van thrash en heavy metal. Meestal bijzonder up tempo, af en toe iets trager en dreigender. Zo kun je Brian Allen’s stemgeluid af en toe vergelijken met het gepiep dat Robert Fleishman in Vinnie Vincent Invasion produceerde. Of een Rob Halford in zijn jongere jaren. Maar aan de andere kant beheerst hij toch ook het meer “dreigende”, en deed hij me denken aan Kenny Hickey van Seventh Void. Waarbij je mag concluderen dat je muzikaal ook een link kunt leggen met zowel een Judas Priest in hun Painkiller periode (opener Murderball is een goed voorbeeld) als een Black Sabbath maar gerust ook Testament.

Bij een eerste snelle beluistering vond ik het geheel maar zo-zo, maar een paar luisterbeurten verder kan ik het beter appreciëren. Tot de pluspunten behoort alleszins het gitaarwerk van Thorpe. Toch blijft mijn voorkeur uitgaan naar die nummers waar het gegil/gebrul/gegrunt minder aanwezig is, en het algemene tempo wat lager. Het heeft denk ik wat met de productie te maken. Bij de hele harde, snelle, agressieve nummers verzandt het geheel in een enorme, scherp klinkende decibelbrij, wat bijvoorbeeld heel hard opvalt tijdens de intro van Razorback Blade. Trek gewoon die sound wat meer open, en het klinkt veel aangenamer … het lukt wel met andere nummers.

Aanraders op de cd zijn het slepende Black (luvvvvvvvv dat riffke), Pearl of Wisdom (misschien nog beter zonder de zachte tussenstukjes), Let the Garden burn en afsluiter Deal with the Devil. De traagste nummers inderdaad … De thrash- of speedliefhebbers gaan andere nummers kiezen.

Tracklist

1.       Murderball

2.       Black

3.       Razorback Blade

4.       Blood Stained Sunday

5.       Pearl Of Wisdom

6.       All I Want Is You

7.       Axe To Grind

8.       Let The Garden Burn

9.       Rite Of Devastation

10.   Deal With The Devil