Brian Robertson - Diamonds and Dirt

Brian Robertson. Is dat een naam die bij veel Ashladan-lezers een bel doet rinkelen? Waarschijnlijk niet. Toch is de Schot Brian “Robbo” Robertson een grote jongen. Vooral bekend geraakt als gitaarwonder als opvolger van (en tegelijkertijd voorganger van) wijlen Gary Moore bij Thin Lizzy (Jailbreak, Live and Dangerous) midden de jaren 70. Maar ook iets minder geapprecieerd als tijdelijke gitarist van Motörhead (op Another perfect day). Een te liederlijk leven enerzijds en een te moeilijk karakter anderzijds deden hem nadien verdwijnen in de dichtbevolkte vergeetput van klassemuzikanten. Diamonds and Dirt is nu zijn onverwachte eerste soloplaat ooit.

Met een dergelijke geschiedenis spreekt het voor zich dat je met Robbo in de sector van de classic rock belandt. Meer bepaald zelfs in de bluesrock. Het album is eigenlijk een compilatie van eigen soms jarenoude nummers (samen met Phil Lynott bijvoorbeeld) met Thin Lizzy nummers (maar niet de meest bekende) en met covers van die andere Schot, Steve Miller (Robbo maakte ooit deel uit van de Steve Miller Band). Dat zijn wel drie behoorlijk verschillende stijlen, en ook al lees je de song credits niet, je weet vanzelf waar welk nummer vandaan komt.

Niet onbelangrijk zijn de andere groepsleden: Europe drummer Ian Haugland, Treat/Therion bassist Nalley Pahlsson en Leif Sundin (ex-MSG) zorgt voor de verzorgde en zachte zang. Op een nummer na, want de vocalen in de sterk basgedreven afsluiter Ain’t got no money (Steve Miller cover) worden verzorgd door de ruwere Rob Lamothe van Riverdogs.

Dat laatste nummer doet trouwens het beste voor de toekomst vermoeden. Als Robertson wil, kan hij gerust in die richting verder gaan, en veel harder werk produceren, wat het jonge publiek misschien meer kan bekoren.

Eerder onverwacht spreekt deze cd me echt wel aan: Brian Robertson kan nog behoorlijk tekeer gaan (luister eens naar de rauwe solo in het zalige, ZZ Top-achtige rockende en toch funky Texas Wind) en is duidelijk nog een liefhebber van het wahwah pedaal waardoor ik af en toe aan Raging Slab moest denken. Daarenboven druipen de (niet originele maar toch leuk klinkende) blueslicks er met liters tegelijk vanaf (zie Blues Boy bijvoorbeeld, nog een Thin Lizzy cover). De productie is schitterend en geeft je een vettige sound! En zo af en toe van die vrouwelijke backing vocals zoals in het hele vlotte titelnummer of in Mail Box: the 70s are truly back!

Het maakt dat vrij simpele of middelmatige songs toch degelijk klinken; vaak maakt de solo een mindere compositie helemaal goed. Ik denk daarbij aan That’s all. Enigszins verrassend is dat hetzelfde nummer, de Thin Lizzy cover Running back, twee keer op de cd staat, een keer in snelle bluesversie, een keer in een meer ingetogen versie … maar beide klinken leuk. Passion is bijvoorbeeld een eigen nummer, vrij eenvoudig, met een duidelijke Gary Moore invloed, maar ook een Meat Loaf dringt er in door.

Tracklist:

1.       Diamonds And Dirt (Brian Robertson)

2.       Passion (Brian Robertson)

3.       It's Only Money (Phil Lynott)

4.       Mail Box (Frankie Miller)

5.       Running Back (Phil Lynott)

6.       Texas Wind (Brian Robertson)

7.       Devil In My Soul (Brian Robertson)

8.       Do It Till We Drop (Drop It) (Frankie Miller / Jeff Barry / Brian Robertson)

9.       Blues Boy (Brian Robertson / Phil Lynott)

10.    That's All...! (Brian Robertson)

11.    Miles To Go On A 9 Mile Road (Jim White)

12.    Running Back (Phil Lynott) (slow version)

13.   Ain't Got No Money (Frankie Miller) (bonus track)