Visions Of Atlantis - Delta

Symphonic power metal, dat serveert Visions of Atlantis. De band zelf kende ik nog niet, maar ik “had er al wel eens van gehoord”. Maar het genre, daar ben ik bekend mee en ik lust het graag. Is Delta een smakelijk gerechtje, of is het eentonig zoals die droge boterhammen met margarine en kaas die je iedere middag te eten krijgt? 

Visions of Atlantis is een symphonic powermetalband met zowel een vrouwelijke als mannelijke vocalist. Geen zanger/gitarist zoals andere bands (Nightwish, Epica…) hebben, maar twee volwaardige zangers. Ideaal voor interessant stemmenwerk dus, maar maakt de band hier ook echt gebruik van? Ja en neen. Op bepaalde nummers zingt vooral zij (Reflection), op andere nummers zingt vooral hij (Conquest of Others) en op sommige nummers zingen ze allebei, maar nooit echt tezamen. Wat ik graag hoor bij mixed gender vocals zijn “dialogen”, zanger en zangeres die beurtelings een lijntje zingen en daarmee lekker afwisselen tussen harder en zachter. Dat vind je niet echt terug op dit album en is een gemiste kans. Het komt even voor in het refrein van Elegy of Existence maar het is zo weer voorbij. Wel heb je bijvoorbeeld Twist of Fate waarbij hij zingt en haar stem op de achtergrond te horen is. In het refrein zingen ze beiden ook dezelfde lijnen, maar het is niet helemaal hetzelfde. Beiden weten ze wel hun stem goed te beheersen: valse noten hoor je niet, maar aan de mannenstem moest ik toch heel even wennen.

Op muzikaal gebied zit alles wel goed, maar baanbrekend is het niet. Ook heb je na vijf nummers het gevoel dat je alles van het album al wel hebt gehoord. Is dat een slechte zaak? Niet echt, de nummers zijn allemaal wel van goede kwaliteit en een echt slecht nummer zit er zeker niet tussen. Er is (helaas) wel een ballad, maar dat is verplichte kost op een album in dit genre. Reflection is een stereotype ballad: in het begin enkel een vrouwenstem en piano/keyboard, nadien komt er een drumstel bij en krijgt het nummer een beetje kracht bij. Halverwege het nummer krijg je een korte gitaarsolo geserveerd en klopt het plaatje helemaal. Een ballad op grootmoeders wijze. Slecht? Neen, dat zeker niet, maar gewoon niet mijn ding.

De andere songs bevatten wel de gitaren waar we als metalfans zo dol op zijn. Zo is Black River Delta een geweldige opener: even een paar keyboardlijntjes, en dan die gierende gitaar en die snelle drums. Heerlijk! Het klinkt wat episch, niet in het minste door de Alladin-achtige keyboardmelodie die met momenten speelt. De duidelijke aanwezigheid van de keyboards blaast de muziek ook wat op: het klinkt grootser. Die zijn trouwens over het hele album duidelijk aanwezig en geven het album een groot deel van zijn charme. Dit is geen bescheiden album, symphonic betekent ook groots! Delta varieert tussen snellere nummers en tragere nummers, zoals het tragere Memento dat volgt op Black River Delta. Zo heb je niet de indruk dat je naar één enorm uitgerekt nummer zit te luisteren.

De tracklist voor Delta is als volgt:

1. Black River Delta
2. Memento
3. New Dawn
4. Where Daylight Fails
5. Conquest of Others
6. Twist of Fate
7. Elegy of Existence
8. Reflection
9. Sonar
10. Gravitate Towards Fatality