Lemuria - Chanson de la Croisade

Het leuke aan een site als Ashladan is dat stukken over lokale bands beter worden gelezen dan stukken over internationale acts. Een goede zaak als je het mij vraagt, lokale bands zijn minstens zo goed maar zijn live veel makkelijker te bewonderen. Lemuria is één van de bands in België die het wel eens voor elkaar zou kunnen krijgen om het hele land op zijn kop te krijgen.

Lemuria werd opgericht in 2001 in Antwerpen. In 2005 volgde het debuutalbum Of Tales, Ale and Fire wat in de underground kringen direct een cultstatus kreeg. De folkmetal van Lemuria was van zeer hoog niveau en de live shows waren memorabel. Helaas kondigde de band niet veel later aan te gaan stoppen, en een hele tijd zag het er ook naar uit dat de wereld nooit meer iets van de mannen zou gaan horen. Totdat de band plots ineens weer activiteit vertoonde en zelfs aankondigde bezig te zijn aan een nieuw album. Dat album Chanson de la Croisade is inmiddels uit en moet wederom voor een hoop opschudding in Vlaanderen gaan zorgen.

Chanson de la Croisade begint net als zijn voorganger met een folky sfeer, hoempa muziek met een hoop atmosferen. Het lijkt er op dat de band vrolijk verder borduurt op ouder werk maar dan slaat het noodlot toe, de muziek is heel anders dan voorheen. Lemuria heeft gekozen meer invloeden uit de blackmetal te halen en de folk alleen nog als achtergrond te gebruiken. Erg gewaagd, en het siert hen dan ook des te meer dat het hen wederom lukt om goede muziek neer te zetten.

Het klinkt wellicht wat hoogmoedig maar ik denk dat als een band als Finntroll of Dimmu Borgir dit had durven uit te brengen ze ineens nog meer fans kregen. Werkelijk alles klopt aan deze muziek, de afwisseling tussen de ruwe zanger en de melodische passages zijn heel sterk geschreven en ieder nummer heeft weer iets nieuws te bieden. Wanneer ik Chanson de la Croisade luister hoor ik elementen van al mijn favoriete folkmetalbands samengevoegd tot één geheel.

Ieder klein onderdeel in de muziek van Lemuria is goed overwogen. Je hoort echt dat er aan ieder detail is gedacht en dat men zijn best heeft gedaan alles zo zuiver in elkaar over te laten lopen waardoor je nooit de sfeer kwijt raakt.

Enige minpunt aan Chanson de la Croisade zou kunnen zijn dat de stijl anders is dan op het vorige album waardoor de oudere fans van een koude kermis thuis kunnen komen. Persoonlijk vind ik de afwisseling niet erg en denk ik dat alle fans van het eerste uur ook dit album kunnen leren waarderen.

De complete tracklist:
Occitania Anno 1209
The Cross and the Crusade
The Slaughter of Innocence
Carchachouna
Death & Submission (Requiem Aeternam)
A Coming Storm
Fields of Toulouse
The End of a Reign
The Conflict of Toulouse
Court Music
Crusher of Souls
Als Catars