The Very End - Mercy & Misery
Ashladan score:
70
- Productie en algemene sound
- Bij momenten nogal schreeuwerig, maar dat is persoonlijke smaak
Met The Very End
belandt nog eens een minder bekende band met een wat rare naam in mijn
reviewlijstje. Nochtans is het Duitse vijftal niet aan hun proefstuk toe, want
deze Mercy & Misery is hun tweede
full cd. Daar een algemeen genre-etiket op kleven, dat wordt geen sinecure.
Zeker omdat twee van de 13 nummers niet zo evidente covers zijn.
Stevig klinkt The Very End in elk geval, en wat het vocale betreft, zit je hier zowel met redelijk normale zangpartijen als met (relatief mild) gegrunt. Dat gegrunt hoefde er voor mij niet bij, ik hoor liever de gezongen nummers.
De eerste keer dat je naar The Very End luistert, zul je volgens mij heel regelmatig aan Pantera denken. De gitaarsound leunt er sterk bij aan. Maar daar blijft het niet bij: sommige nummers zijn dan weer met een dik thrash sausje overgoten. En om de variatie/verwarring (je kiest zelf maar) compleet te maken, komen ze op andere momenten eerder behoorlijk melodieus uit de hoek zodat je puur muzikaal in het powermetal genre terechtkomt. Beetje raar toch, dat gebrek aan eenduidigheid.
De eerste nummers lijken het ruigst: Ball and Chain bijvoorbeeld, Rat Nation (ondanks het akoestische interludium) en ook The Leper, dat laatste vooral vocaal dan. Maar dan gaat het de meer melodieuze richting uit: Dead is the new Alive is beter gezongen, en hier kom je al een thrash invloedje tegen. Vanaf dan wordt het lichter verteerbaar, met zelfs wat duo zangpartijen.
Laat het me nog even hebben over die twee covers. Om Immigrant Song van Led Zeppelin te coveren, moet je alleszins lef hebben. Ze brengen het natuurlijk in hun eigen stijl, maar ik mis een beetje de klagerige, hoge stem van het origineel. Bij de tweede cover zitten we volledig in de sector van de “foute muziek” uit de jaren 80: Maniac van Michael Sembello, gebruikt in de film Flashdance, is het bonusnummer van de cd.
Om nog een pluspunt van deze cd te noemen: de productie: lekker vettige sound, stevig bonkende drums: “That's the way aha aha I like it” om het met de woorden van een ander oud en vrij fout nummer te zeggen. Vultures ramt zo wel lekker weg bijvoorbeeld.
Tracklist
- Memento
- Ball And Chain
- The Leper
- Rat Nation
- Dead Is The New Alive
- Letters To The Living
- A Hole In The Sun
- For All Things Undone
- Vultures
- Immigrant Song
- Three Zero Nine
- Blacklisted
- Maniac (bonusnummer)
De conclusie van SergeV voor dit album
De Duitsers van The Very End brengen op Mercy & Misery enerzijds serieus wat stevige herrie maar proberen anderzijds ook de meer gematigde metalliefhebber te paaien. Ze gooien een aantal stijlen als thrash en death metal door elkaar, smukken ze op met meer melodische gitaarpartijen, standaard riffs, dubbele basdrums en een goede, zware productie. Voor mij iets te schreeuwerig, maar hier zijn zeker liefhebbers voor.
Album Fiche
| Band: | |
|---|---|
| Label: | Steamhamer/SPV records |
| Website: | The Very End – Death / Thrash metal from Germany |
| Kopen: | Koop nu The Very End - Mercy & Misery bij Discorder! |
| Score: | 70 / 100 |
Reacties
Redactie
Ma, 17/01/2011 - 00:50Goede review!
Goede review!