Seventh Void - Heaven is gone

Onlangs kreeg Ashladan de gelegenheid Seventh Void te interviewen, vlak na hun optreden als voorprogramma van Monster Magnet in Gent. Een goede week later belandt hun eerste cd Heaven is gone hier in de winkelrekken, alhoewel hij al van in 2009 uit is in Amerika. In Europa krijgt de cd een totaal nieuwe cover. Live brachten Type O Negative leden Kenny Hickey en Johnny Kelly het er heel goed vanaf. Eens zien of ze op cd dezelfde kwaliteit kunnen leveren.

Laat me eerst één waanidee uit de wereld helpen. Seventh Void is geen afkooksel van, geen vervolg op wat ze met Type O Negative brachten toen Peter Steele nog onder ons was. Seventh Void bestond toen al als “zijproject” en is nu uitgegroeid tot hoofdproject, waarbij Kenny Hickey zang en gitaar voor zijn rekening neemt, en Johnny Kelly de drums. Vermeldenswaard is nog dat Seventh Void in de VS getekend werd door Vinnie Paul, die je kunt kennen van Pantera.

Wat sound betreft, tappen ze tien nummers lang uit een ander vaatje. Niet één noot synthesizer krijg je te horen. De etiketten die ze opgekleefd krijgen, zijn doom en stoner. Ik probeer ze liever te situeren door de sound te omschrijven: trage, zware nummers vol logge ritmes en “gedowntunede” gitaren met een stevige 70s invloed. Met een Kenny Hickey die heel hard schreeuwend de angry young man uithangt. In Killing you slow gaat het zelfs richting Gene Simmons van Kiss in zijn meest agressieve nummers. Schreeuwende zangers zijn meestal niet aan mij besteed, maar hier stoort het me helemaal niet, het klopt in het totale plaatje. Bovendien blijft het erg verstaanbaar, ook live, zoals ik mocht ondervinden. In het Engels hebben ze hier een mooi woord voor: “wailing”.

Een paar namen waar ik spontaan moet aan denken bij deze plaat: Chris Cornell en Soundgarden in het algemeen, maar ook het minder bekende Mindfunk, vooral naar gitaarklank toe. Met die twee namen situeer ik Seventh Void nu wel gedeeltelijk in de grunge. Wat best kan natuurlijk, want stond grunge ook niet voor een 70s revival? Naast die namen hoor ik zowel Black Sabbath als Alice in Chains in The End of All Time. Referenties waarmee de heren tijdens het recente interview met plezier akkoord gingen. Een occasionele verwijzing naar Trouble is er ook wel. Noem het voor mijn part dus gewoon trage, meeslepende, donkere maar toegankelijke heavy metal.

Naast het eerder genoemde The End of All Time zijn er nog behoorlijk wat leuke nummers. Zoals titelnummer en single Heaven is Gone, de opener Closing in of het iets lichtere en afsluitende nummer Last Walk in The Light dat zich toch wel onder je hersenpan weet te nestelen.

Tracklist:

01.   Closing In

02.   Heaven Is Gone

03.   The End Of All Time

04.   Broken Sky

05.   Killing You Slow

06.   Slow Descent

07.   Shadow On Me

08.   Drown Inside

09.   Death Of A Junkie

10.   Last Walk In The Light