Iron Fire - Metalmorphosized

Het powermetalgenre mag dan niet meer als hip beschouwd worden, het draait dezer dagen opnieuw op volle toeren. Getuige daarvan de nieuwe Metalmorphosized van het Deense viertal Iron Fire. Iron Fire ken je niet als de grootste naam uit de metalgeschiedenis, toch hebben ze al een paar gesmaakte schijven op hun actief. Zie bijvoorbeeld deze eerdere recensie op Ashladan van hun vorige cd To The Grave uit 2009.

Goed anderhalf jaar later verblijden ze ons met de nieuwe Metalmorphosized. Ze blijven daarbij gewoon in hun zelfde stijl: vlot klinkende, vrij gepolijste powermetal met een dun synthesizerlaagje en wat pseudo-grunts. Maar toch is dit niet zomaar een vervolg op To The Grave.

Iron Fire koos er voor deze plaat namelijk voor om niet uitgebrachte nummers uit het voorbije decennium van onder het stof te halen, en er een “metal anno 2010” sausje over te gieten. Daar zijn ze in ieder geval in geslaagd: ik had niet de indruk naar “oude” nummers te luisteren. Al kun je natuurlijk altijd discussiëren over het al dan niet gedateerd zijn van het powermetalgenre zelf.

Feit is dat het wel leuk klinkt. Zonder extreem goede uitschieters, zonder diepe dalen. De enige gitarist, Kirk Backarach, speelde alle gitaarpartijen in en slaagt er meermaals in bijzonder snedige riffs te combineren met aangenaam soleerwerk. Al stel ik me met een dergelijke bezetting dan weer automatisch de vraag: hoe ga je dat live oplossen zonder tweede gitarist?

Laat me een paar nummers overlopen en bijvoorbeeld beginnen met afsluiter Phantom Symphony. Heb je dat nummer beluisterd, dan heb je een goede samenvatting van de rest van de cd. Phantom Symphony duurt een minuut of tien en slingert van licht synthesizerwerk naar razend gitaarwerk met dubbele basdrums en van ingetogenheid naar agressie. En je zult merken dat zanger Martin Steene zich redelijk van zijn taak kwijt, zonder in mijn ogen een begenadigde rockzanger te zijn als wijlen Ronnie James Dio. Je vindt het misschien wat raar om met het slotnummer te beginnen, maar eigenlijk vind ik de tweede helft van de cd beter, en vooral harder dan de eerste. Al klinkt opener Reborn ook wel vrij stevig met een bijzonder snelle dubbele basdrum, maar opvolger Nightmare tapt uit een veel trager vaatje, al is het refrein dan weer catchy. Zo zou ik alle nummers kunnen overlopen, maar ik heb vaak het gevoel dat ze zich nog een beetje inhouden, dat die nieuwe gitarist Backarach en de drummer maar wat graag Machine Head-achtige nummers willen brengen en nu een mengelmoes van hard en rust afleveren. En dan krijg je rare toestanden zoals in Still Alive: enerzijds grunts en de typische “mitrailleur rif zoals in One van Metallica” (wil iemand daar aub eens een woord voor uitvinden? Dank u!) en anderzijds een lieftallig klinkend solootje met de niet zo heavy stem van Steene.

Vermeldenswaard is nog de powerballad annex duet Crossroad, met een hoofdrol voor Sofie Emilie Puggaard, een mij voor de rest onbekende zangeres, wiens stem heel goed in het  gothic genre zou passen. Omdat ik haar totaal niet kende, heb ik haar via Facebook gecontacteerd. De Deense Sofie zingt normaal helemaal niet in het harde rockgenre maar was in dit geval door zanger Steene gecontacteerd. En volgens haar krijgen ze hele positieve reacties op dit nummer.

Nadien verzeil je dus in het hardere tweede deel van de cd. Left for Dead en Graveyard bijvoorbeeld gaan er stevig tegen aan! Met het volume flink open en de bassen iets hoger gezet op je equalizer, klinkt dit best aardig!

Tracklist

1.       Reborn To Darkness

2.       Nightmare

3.       Still Alive

4.       Back In The Pit

5.       The Underworld

6.       Crossroad

7.       Riding Through Hell

8.       Left For Dead

9.       The Graveyard

10.   My Awakening

11.   Drowning In Blood

12.   The Phantom Symphony