UFO - The Best of a Decade

UFO is een van die oude bands die je wellicht beter kent van het letterlogo op de lp’s uit je vader zijn platenkast, dan van je eigen cd-collectie. Meer dan 40 jaar draaien ze al mee, met vanzelfsprekend de nodige wisselingen in de bezetting. Zeg gerust: heel veel wisselingen in de bezetting. Onder wie een aantal grote namen, gaande van Michael Schenker tot Vinnie Moore. Met The Best of a Decade lanceert de platenmaatschappij letterlijk een “best of” van de laatste tien jaar. Hoewel je dat wel met een korrel zout moet nemen.

Reden: niet alle studioalbums van de laatste tien jaar werden in beschouwing genomen, maar alleen de drie waarop Vinnie Moore van dienst is. Daarmee vul je geen “best of”, dus kwam er een slimme marketingzet van de platenmaatschappij aan te pas: de studionummers worden aangevuld met 6 live nummers uit de UFO hoogdagen, de jaren 70. Maar het gaat dan wel om recente live versies, gespeeld door de huidige bezetting.
En die huidige bezetting met zanger Phil Mogg, gitarist en keyboardspeler Paul Raymond, drummer Andy Parker en zoals al gezegd gitarist Vinnie Moore is bijna dezelfde als de originele … toch raar hoe het kan lopen.

Betekent dit dat je door de verschillende behandelde periodes hier te maken hebt met een tweeslachtige plaat? Nee, toch niet, want UFO stond en staat nog altijd voor catchy, goed gezongen classic rock. Maar Vinnie Moore is Michael Schenker niet. Ieder zijn mening, maar zelf vind ik Vinnie Moore nogal “steriel” klinken, al is het technisch een kraan van een gitarist. Michael Schenker zorgde meer voor de “vuile” rocksound. En dat hoor je in de live nummers. Om het bekendste nummer maar eens te nemen: Doctor Doctor, dat klinkt hier niet echt zoals ik het me herinner. Ik mis het bonkende bluesritme, maar in This Kids komt het wel langs. En ik hoor teveel synthesizer.
Langs de andere kant, als je UFO nog niet kent, dan kan dit wel een leuke kennismaking zijn natuurlijk want naast Doctor Doctor vind je ook Shoot Shoot of Too hot to handle … terug.

En wat met de studionummers? Wel, die vallen me na een paar luistersessies behoorlijk mee, eerlijk gezegd, met een paar stevige stampers als Heavenly Body en Helldriver. Black and Blue klinkt introgewijs dan weer als The Who. Andere nummers lijken me heel jaren 90-achtig, zouden zo op een Hot in the Shade van Kiss kunnen gestaan hebben. Hard being me brengt dan toch nog eens dat heerlijke bluesgevoel. De halfbakken powerballade Baby Blue moet je er maar bij nemen.

Tracklist

1. The Wild One (5:39)
2. Hard Being Me (3:35)
3. Lights Out (live) (6:17)
4. Saving Me (5:08)
5. Daylight Goes To Town (4:33)
6. Let It Roll (live) (5:05)
7. This Kids (live) (5:06)
8. Heavenly Body (3:52)
9. Helldriver (4:26)
10. Too Hot To Handle (live) (5:16)
11. Mr. Freeze (4:43)
12. Shoot Shoot (live) (5:02)
13. Black And Blue (5:29)
14. Can´t Buy A Thrill (5:14)
15. Baby Blue (4:32)
16. Doctor Doctor (live) (7:06)