Ziezo, mijn tanden zijn gepoetst, mijn nagels zijn geknipt en ik ben eens goed gaan kakken. Met andere woorden, ik ben klaar om het nieuwe album van Blind Guardian eens een uitgebreide review te geven. Want er valt zeker genoeg over te zeggen!

De laatste drie albums van Blind Guardian waren totaal verschillend. Nightfall In Middle Earth was een conceptalbum vol tussenstukjes. A Night At The Opera was een bombastisch album waarbij alles in de nummers propvol zat en in hoog contrast was A Twist In The Myth een album vol minimalistische en toegankelijke nummers. De nieuwe schijf heet At The Edge Of Time en is een soort van kruising van de drie voorgaande albums plus enkele elementen uit het oudere werk.

We beginnen met Sacred Worlds, een nummer dat al eerder verschenen was in de PC-game Sacred II. Het nummer is nu een stuk langer en voorzien van een intro, outro en een absolute aanval van bombasme dankzij het gebruik van een symfonisch orkest. Het is duidelijk dat Nuclear Blast Blind Guardian bij de tweede release op hun label een groter budget gegeven heeft. Dit nummer is dan ook een prachtige compositie die het woord 'episch' zeker eer aan doet. Kwestie van de nieuwe schijf in stijl te beginnen!

Na deze bombastische opener krijgen we Tanelorn, een nummer dat heel wat soberder is van opzet. Dit gaat wat meer terug naar het oudere werk, toen er nog meer sprake was van Speed Metal. Dit nummer heeft enkele luisterbeurten nodig om het volledig te kunnen appreciëren, maar het refrein gaat op den duur al snel in je hoofd blijven hangen.

Road Of No Release is dan weer wat men noemt "een mindere broeder". Dit nummer vind ik een beetje saai en is wat somber en haast klagend naar Blind Guardian's normen. Vooral het refrein sluit zich aan bij mijn vorige zin. En één zin uit het refrein doet me wel erg sterk denken aan Fly vanop het vorige album. Naar het midden van het nummer toe lijkt het eventjes interessant te worden met een coole riff en leuke zangstukken. Maar helaas gaat het dan direct weer over in het refrein. Die coole riff waar ik het over had keert alleen nog maar terug als ondersteuning voor de solo.

Dan komen we met Ride Into Obsession aan één van mijn favorieten, zoniet mijn favoriete nummer van dit album. We hebben de lekkere introriff die nog enkele keren terugkomt, een heerlijk tempo en prachtige zanglijnen. Ja, Hansi Kürch is zijn lange haren en enkele kilo's kwijt, maar zijn zang klinkt nog steeds super. Nu we het over de zang hebben, die klinkt weer een stuk beter dan op A Twist In The Myth. Want naar mijn mening klonk die daar met momenten toch erg geforceerd. Hier is dit gelukkig niet het geval! Godverdomme, dit is zo'n aantstekelijk nummer dat ik er kan naar blijven luisteren. Maar nu eventjes niet, want er zijn nog zes nummers die wachten op een beoordeling.

Het eerste van die zes is Curse My Name, "the medieval song" van dit album. Ja, verwacht je maar aan iets in het genre van The Bard's Song, A Past And Future Secret en Skalds And Shadows. Ondanks de aanwezigheid van enkele Folkinstrumenten ben ik toch niet zo overtuigd van dit nummer. Het mist wat kracht met momenten, maar desondanks is het toch een aardig en sfeervol nummer. Met momenten doen sommige melodieën of instrumenten me zelf denken aan Folk Metalband Equilibrium.

Valkyries is ook zo'n nummer dat meerdere luisterbeurten nodig heeft om het echt graag te horen. De pluspunten aan dit nummer zijn de soort van dramatische epiek en sfeer die aanwezig zijn. Verder leg ik hier qua stijl een verband met het vorige album A Twist In The Myth.

Dat niemand het recht heeft om de kracht van de goden te beheersen leren we bij Control The Divine. Aangename zanglijnen, maar verder weinig noemenswaardigs. Al bij al geen onaardig nummer, maar het valt wat in het niet bij de volgende drie die ons nog resten.

War Of The Thrones kenden we al van op de eerder verschenen single, al moet ik zeggen dat ik het nummer nu meer kan appreciëren. Mooie pianostukjes, een refrein dat zich leent om mee te zingen en daarnaast is het nog eens een leuke rustpauze voor de explosiviteit van straks.

Die explosiviteit krijgen we met A Voice In The Dark, wat we ook nog kennen van de single. Moest ik een Nederlander zijn zou ik zeggen: "Gaaf nummer!" Maar ik ben een West-Vlaamse kerel, dus zeg ik: "Bjistige skive!" Geen wonder dat ze dit als single gekozen hebben. Dit nummer knalt langs alle kanten, heeft een heerlijke riff, een leuk refrein en doet nog het meest denken aan de genialiteit van het album Imaginations From The Other Side. Zo'n nummers mogen ze nog maken!

Maar wie dacht dat we het beste al gehad hadden, heeft het mis. De grote finale van dit album heeft Blind Guardian voor het laatst bewaard. Natuurlijk, anders zou het geen finale zijn ook. Hoe dan ook, het symfonisch orkest van Sacred World mag nog eens haar kunstje tonen bij Wheel Of Time, en dit doet met veel verve. Epische bombastiek en bombastische epiek alom. En het is waar, elke Metalband waagt zich vroeg of laat eens aan een nummer met Oostere invloeden. Bij Blind Guardian is dit moment aangebroken. Wat kan ik zeggen? Dit is een briljante compositie waarbij alle kenmerkende elementen van Blind Guardian hand in hand gaan met een symfonisch orkest en enkele Oostere instrumenten en klanken die nu niet elke dag met een Metalgezelschap gekruist worden. Een knappe afsluiter van een knap album!