Sons Of Liberty - Brush-Fires Of The Mind

Als je in één week vijf westerns bekeken hebt, kom je in een soort van Amerikaanse mood terecht. En dit is wat mij betreft de ideale mood om het debuutalbum van Sons Of Liberty te keuren. Jon Schaffer, de man achter Iced Earth en Demons & Wizards heeft het licht gezien en brengt ons zijn solo-project Sons Of Liberty.

De muziek van Brush-Fires Of The Mind is al een hele tijd gratis te downloaden via de website, maar dan in mindere kwaliteit. Nu Jon Schaffer terug dikke maatjes geworden is met Century Media, het voormalige ex-label van Iced Earth, heeft deze plaat eindelijk een fysieke vorm gekregen.

"Het licht gezien," zei ik in de eerste alinea. Inderdaad, toen de heer Schaffer eindelijk eens een welverdiende vakantie nam kwam hij tot een ontdekking die een ware revelatie voor hem zou blijken te zijn. Deze ontdekking bestaat simpelweg uit het feit dat de USA wordt geregeerd door de banken en dat de leiders corrupt zijn. In de muziek van Sons Of Liberty roept Schaffer het volk op om op te staan en de waarheid onder ogen te zien. In de lyrics komt ook genoeg patriottisme aan te pas, zoals de welgekende zin "Don't Tread On Me" uit de Amerikaanse strijd voor onafhankelijkheid.

Wie meer wil weten over heel deze boodschap raad ik aan om http://www.sons-of-liberty.net te bezoeken. Daar zul je ongetwijfeld alle info vinden die je nodig hebt. En wekelijks komen er zaken bij.

Maar laten we het nu eens over de muziek zelf hebben. Wel, het opmerkelijkste aan dit album is dat Jon Schaffer zelf alle vocals voor zijn rekening neemt. Bij Iced Earth hoorden we hem al bij backing-vocals en soms zelf eens wat lead vocals ook, maar hier klinkt zijn stem echt veel veelzijdiger dan ik verwacht had. Hieruit leer ik dat stukken waarvan ik dacht dat ze door de zanger van Iced Earth gezongen werden, wel degelijk door Schaffer gezongen werden. Hij doet het zeker niet slecht als zanger, maar ik begrijp zijn keuze om iemand anders de lead vocals bij Iced Earth te laten doen.

Over Iced Earth gesproken, de meesten onder jullie zullen denken dat deze muziek instrumentaal een kopie zal zijn van Iced Earth. Ik zal niet ontkennen dat Schaffer zijn kenmerkende stijl hier goed naar boven komt, maar alles klinkt toch wat softer, meer rockgericht en vooral toegankelijker. Maar dit is volkomen begrijpelijk aangezien Schaffer een breder publiek wil bereiken met deze release, waar het vooral de boodschap is die telt.

De nummers klinken duidelijk geïnspireerd en je voelt dat Schaffer deze echt met zware overtuiging heeft gemaakt en opgenomen. Maar toch is het album een beetje moeilijk verteerbaar en zitten er weinig toppers tussen. De schijf begint met een rijdende stoomtrein waarna Jeckyll Island zich openbaart als een van de betere nummers van het album en een van de nummers waarin de Iced Earth stijl het meest naar bovenkomt. Don't Tread On Me kon zo op een van de laatste twee Iced Earth albums gestaan hebben. Andere hoogtepunten zijn de ballad Our Dying Republic en afsluiter We The People, die beiden ook nog het meest op Iced Earth lijken.

Solo-project betekent niet dat Schaffer alles zelf gedaan heeft. De solo's bijvoorbeeld komen van Jim Morris, die alle albums waarin Schaffer betrokken was heeft geproduceerd. Dit album dus ook.

Maar goed, het is tijd voor mijn laatste woorden... in deze review dan toch. Het is een behoorlijke plaat geworden, maar niet iets wat ik veel zal opleggen. Ik zit niet onmiddellijk te wachten op een vervolg eerlijk gezegd. Geef mij dan maar terug een heerlijke Iced Earth plaat.