Gootch - Dirtbag: Volume 1

Diep verscholen in zuid West-Vlaanderen ligt de grensgemeente Menen. Komt al eens in het nieuws bij een grensblokkade of overvallen. Maar datzelfde Menen blijkt ook de broedplaats te zijn van het tot hiertoe voor mij onbekende kwintet Gootch. Gootch releaste onlangs zijn eerste cd Dirtbag: Volume 1. Bij ons stond hij ingedeeld als “stoner rock”. Al zou ik na een paar luisterbeurten het woordje “stoner” weglaten, rocken doet Gootch wel degelijk als de be(e)sten!

Laat ons een koe een koe noemen: het rockt dus effectief, maar gillende metal krijg je zeker niet voorgeschoteld. Gootch produceert veel decibels, lekker vettige, potige rock met hier en daar een minimaal snuifje stoner invloed. Bij stoner rock denk ik spontaan aan Kyuss, Nebula, Karma to burn … Maar Gootch doet me eerder denken aan El Guapo Stuntteam of Danko Jones en consoorten. Of misschien zelfs een Triggerfinger of Blackbox Revelation met een paar gitaartjes meer.

Ook al schieten openingsnummers Satellite City en It’s true als een vlammende drietrapsraket uit de startblokken met toch wel hele stevige riffs, toch blijft dit ook voor de niet-hardrockliefhebber vrij toegankelijk. Daar zorgen de “echte” zang van Joost Lipinois voor, net als de meerstemmige refreintjes en de gitaarsolo’s die niet als doel hebben 70 noten per seconde te halen. Dat is een sterk punt van deze plaat, en tegelijkertijd ook een zwak punt want hiermee valt ze een beetje tussen twee stoelen. Lipinois heeft een duidelijke rockstem al denk ik dat zijn vocale mogelijkheden niet groter zijn dan wat hij hier laat horen. Hoe hij het er live vanaf brengt, heb ik nog niet kunnen ontdekken, maar hij schijnt in ieder geval een podiumbeest te zijn.

Voor niet-West-Vlamingen zal titelnummer Dirtbag nogal verrassend starten, met wat gemurmel in het lokale dialect. Maar dat is maar een inleiding tot een van de zwaarste nummers van de hele plaat, met alle clichés der rock er in vervat. Wat niet negatief bedoeld is.

Ook Baby, please is een dijk van een aanstekelijk nummer. Met andere woorden: er is behoorlijk wat moois te vinden in de eerste helft van de in totaal elf nummers. Je krijgt afwisseling: een valse trage Bad Choices, een bluesgeïnspireerd Yeah, well alright met slideguitaar.

Ietwat simpel van tekst, maar wel bijzonder stevig is Right now, een ode aan het rock ‘n’ roll leven. Maar al bij al vind ik de tweede helft van de cd toch iets minder inventief dan de eerste, of misschien krijg je een gevoel van: dit is gewoon meer van hetzelfde. Ze zijn niet slecht hoor, die nummers, absoluut niet, en je hebt steevast de neiging mee te neuriën/brullen.

Tracklist:

1. Satellite City
2. It's True
3. Dirtbag
4. Baby Please
5. Bad Choices
6. Yeah, Well Alright
7. Keep on Turning
8. Right Now
9. Triple John
10. 1000 Thieves
11. Rock & Roll