Judas Priest - British Steel (reissue)

Vorige maand brachten de Britse oerrockers van Judas Priest een klassieker opnieuw uit, precies 30 jaar na de oorspronkelijke release. Het gaat hier natuurlijk om British Steel, de toenmalige lp met de superbekende hoes met het scheermesje. Nu komt British Steel als een “30th Anniversary Edition” met een live dvd van een show in Hollywood vorig jaar, en, afhankelijk van de versie, een live cd erbij. Maar ook met aangepaste hoes. Doorstaat deze plaat de tand des tijds? Wij deden met plezier een nieuwe luistertest.

1980 … het jaar na een andere klassieker: I was made for loving you. Maar ook het jaar waarin Abba The Winner takes it all uitbracht, waarin je kon discodansen op Funkytown van Lipps Inc of waarin je op één steen kon slowen op Woman in Love van Barbara Streisand. In datzelfde jaar bracht Judas Priest dus British Steel uit. Als contrast kan dat tellen. De groep kende ik toen nog niet: een Judas Priest lp was toen niet bepaald het meest voor de hand liggende cadeau dat je voor je Plechtige Communie kreeg. Abba of Queen daarentegen …

De tijdsgeest was dus anders, maar deze plaat zelf was ook “anders”. Judas Priest zelf bestond al tien jaar, had in rockmiddens een stevige reputatie opgebouwd en in 1979 de uitstekende live lp Unleashed in the East uitgebracht. Maar British Steel barstte van de kwalitatief hoogstaande nummers en bundelde al het goede dat daarvoor langzaam aan het opborrelen was. Rob Halford deed in zijn unieke stijl uitstekend vocaal werk. De riffs, solo’s en duels van gitaarduo Glenn Tipton en KK Downing waren onweerstaanbaar, de baslijnen van Ian Hill prominent en de roffels van Dave Holland hoekig en soms origineel naar boven geloodst in de productie.

Nummers als Grinder en Rapid Fire kregen een vrij rauwe, agressieve toets mee, terwijl Living after Midnight en Breaking the Law veel toegankelijker zijn. Nog een andere classic, Metal Gods, zweeft daar ergens tussen. Alle vijf nummers die het zowel als studiotrack als live heel goed doen. Ze zorgden ervoor dat British Steel Judas Priest introduceert bij het brede publiek en zelfs in de top 5 van de Britse charts terechtkomt dat jaar, tussen popfenomenen als Abba, la Streisand en Lipps Inc. Maar vooral: British Steel forceerde ook de doorbraak in de VS.

Op deze reissue krijg je verder nog Red, White & Blue als extraatje. Een nogal nationalistisch overkomend vullertje dat je al op de oorspronkelijke geremasterede editie van enkele jaren terug kon terugvinden, en dat voor mij beter weggelaten was. United is een twijfelgeval: het refrein, daar vind ik niets aan, maar wat riffs en strofes betreft, zit het wel goed. Verder vind je nog wat minder gekende maar degelijke nummers, zoals het toch wel aantrekkelijke The Rage en Steeler, en het nummer met de veel te lange titel You Don't Have To Be Old To Be Wise. Plus een goede live versie van Grinder, opgenomen in de jaren 80.

Maar de vraag was: doorstaat British Steel de tand des tijds? In mijn ogen wel, het klinkt absoluut niet gedateerd. Luister maar eens naar de break in Rapid Fire en vergelijk dan met de sound van Wolfmother … Dit is en blijft klassieke aanstekelijke spierballenrock van de bovenste plank die ook zonder razende dubbele basdrum beklijft.

Tracklist

1. Rapid Fire
2. Metal Gods
3. Breaking The Law
4. Grinder
5. United
6. You Don’t Have To Be Old To Be Wise
7. Living After Midnight
8. The Rage
9. Steeler
10. Red, White & Blue (bonus track)
11. Grinder (live – bonus track)