The Scorpions - Sting in the tail

Sting in the tail van The Scorpions mag dan al een tijd in de rekken liggen, een groep, nee, een instelling als The Scorpions verdient altijd een review.  Voordeel van deze groep: ze introduceren is nauwelijks nodig. De Duitse rockers op leeftijd zitten al meer dan 40 jaar in de business en werden door het hardrockpubliek het meest geliefd in de eerste helft van de jaren 80 met stevig werk als Blackout en Love at First Sting die werden gevolgd door de dubbele live lp World Wide Live. Maar al gauw werden The Scorpions ook synoniem voor powerballads.

Net daar zitten de smaakverschillen. De doorleefde krachtige slows uit hun vroege periode (denk aan Still loving you, When the smoke is going down, Holiday, Lady Starlight) evolueerden in de jaren 90 naar hypermelige draken van popnummers als Wind of change of Send me an angel. Het rockminnende publiek haakte af en vond het lachwekkend Bovendien zullen ze nooit een schoolvoorbeeld zijn van de correcte Engelse “pronunciation”.
In ieder geval is het bij The Scorpions zowat een certitude geworden: geen album zonder ballade.

Ook deze nieuwe Sting in the tail, die het laatste Scorpions-album zou worden, ontsnapt er niet aan. Vier stuks zelfs, op een totaal van twaalf nummers, maar wel alle vier heel verschillend van stijl. En eerlijk gezegd: ze misstaan niet. The good die young bijvoorbeeld is een echte powerballad, met de nadruk op power, gelardeerd met een flinke scheut dramatiek. Het geneuzel van zanger Klaus Meine doet wel eens denken aan een conversatie van Herr Flick in een aflevering van ‘Allo ‘Allo, maar goed, dat zal nu niet meer veranderen zeker. Het contrast met Lorelei is groot. En Sly is duidelijk geschreven als een combinatie van Holiday en Still loving you. En dan heb je eigenlijk ook nog de meebrulschlager The best is yet to come die de cd afsluit.

Ik behoor tot diegenen die The Scorpions niet meer hebben gevolgd de laatste 15 jaar. Dit was dus een hernieuwde kennismaking. Veel verwachtte ik niet, maar Sting in the tail valt stukken beter mee dan dat!

Natuurlijk zijn de heren meegegaan met hun tijd, en krijg je hier een loepzuivere, melodieuze productie die af is. Maar toch combineren ze moderne hardrock met hun oude sound uit de periode van Blackout. Dat hoor je bijvoorbeeld in het titelnummer en nog meer in het  riffgedreven No limit. En ook de cd-titel Sting in the tail zal wel een verwijzing zijn naar de topperiode van Love at first sting.

Ondanks het melodieuze karakter wordt er toch bijzonder flink gerockt: luister maar naar opener Raised on rock, trage beuker Slave me of het uptempo Rock Zone … Opvallend trouwens: in vier nummers komt in de titel het woord “rock” voor, alsof ze willen benadrukken dat ze nog eens flink van jetje geven.

Jammer van de paar middelmatige nummers als Let’s rock en Spirit of Rock, die halen mijn quotering iets naar beneden.

Tracklist:

1.  Raised On Rock
2. Sting In The Tail
3. Slave Me
4. The Good Die Young
5. No Limit
6. Rock Zone
7. Lorelei
8. Turn You On
9. Let’s Rock
10. Sly
11. Spirit Of Rock
12. The Best Is Yet To Come