Krokus - Hoodoo

Ondanks de zogenaamde malaise in de muzieksector, lijkt het wel alsof een pak oude bands hun comeback willen maken. Kiss, AC/DC, Raven … ze zijn hier al allemaal de revue gepasseerd. Nu leveren ook de Zwitserse boogie woogie partyrockers annex AC/DC klonen van Krokus nieuw materiaal af. Hoodoo heet hun werkstuk. Even kijken hoe zij zich staande houden tussen al het jonge metalgeweld.

Krokus leerde ik een jaar of 25 geleden kennen via de 2 nummertjes hardrock die wekelijks op dinsdagavond om half zeven op Hilversum 3 gespeeld mochten worden. Meer had je niet op de radio … vandaar dat ik het me nog altijd herinner. De presentator van de KRO stelde hen voor als een “KRO-kussie”, en gooide het nummer Midnite Maniac de ether in. En het was net alsof Bon Scott himself weer leefde …

Op die manier ben ik Krokus altijd blijven onthouden, al heb ik ze niet van nabij gevolgd. Krokus bleef één van de vele bands die gebukt gingen onder personeelswissels. Maar nu zijn ze terug in de bezetting die in 1982 het succesalbum One Vice at a Time uitbracht: Marc Storace zingt, Fernando Von Arb speelt leadgitaar, Mark Kohler ritemegitaar, Chris Von Rohr bas en ten slotte Freddy Steady op drums. Dat in tegenstelling tot het vorige album Hellraiser, waar alleen zanger Marc Storace van de partij was ten opzichte van die topbezetting.

Hoodoo gaat meer dan heftig van start met het stoute Drive It In. Een bonkende bas, flink tempo, de onmiskenbare stem van Storace en een ietwat raar getunede gitaarklank: is dit nu een slidegitaar of niet? Alleszins een magistrale opener. Als de volgende 10 nummers van hetzelfde allooi zijn, is mijn luchtgitaar tegen het eind meer dan versleten!

Hoodoo Woman volgt, het titelnummer zeg maar, en uitgebracht als single. Heel anders van stijl, nogal donker en dreigend en eigenlijk niet Krokussiaans zelfs. Opnieuw valt me die gitaarklank op. En dan snap ik het: hier hoor je nu eens geen Angus Young riff, maar bij momenten wel de oude ZZ Top klank, of zelfs een stukje Rainbow. Onverwacht, maar goed.

Een handelsmerk van Krokus, zijn de covers … tot wanhoop van sommige fans. Ook nu krijg je er een in je maag gesplitst, met name Steppenwolf’s Born to Be Wild. Echt trouw aan het origineel blijven ze niet door de gebruikte riff, maar zo zou het nummer geklonken hebben als AC/DC het indertijd gemaakt had.

Over naar Rock ‘n’ Roll Damna … excuseer, Rock ‘n’ Roll Handshake. Opnieuw een hoofdrol voor de toch wel ontzettend op Bon Scott lijkende stem van Storace.

Met Ride Into The Sun waan je je even in een western maar al gauw blijkt dit een trage, zware sleper te zijn, het nummer dat het minst aan AC/DC refereert en met een Led Zeppelin middenstukje. Mag er best wezen, dit nummer.

We komen bij Too Hot … Hee, die intro en dat gitaarlickje ken ik hoor: 100 % Lick it Up van Kiss. Een totaal ander nummer dus dan het voorgaande Ride Into The Sun, een vrolijke meezinger die naar AOR neigt.

Dan gaat het tempo en vooral het bluesgevoel weer een stuk omhoog. Bij In My Blood zie ik in mijn verbeelding Angus Young al beenstampend over het podium draven, wild schuddend met wat overblijft van zijn lange haren. Dit nummer blijft plakken.

Bij Dirty Street krijg je nog veel meer blues maar een stuk trager, net alsof Marc Storace eens de microfoon van Billy Gibbons bij ZZ Top heeft overgenomen. Heel tof als je van bluesrock houdt.

En het blijft leuk met het stampende Keep Me Rollin’ waarbij vooral de heel sterk naar voor geproduceerde baslijn opvalt, met nog eens een lel van een gitaarsolo er bovenop. Onmogelijk om je hoofd daarop stil te houden.

Met Shot Of Love wordt het tempo een beetje teruggedraaid, in mijn ogen het flauwste nummer van de cd. Maar dat wordt dan weer helemaal goedgemaakt door afsluitende tempobeul Firestar.

Tracklist:

1. Drive It In
2. Hoodoo Woman
3. Born To Be Wild
4. Rock ‘n’ Roll Handshake
5. Ride Into The Sun
6. Too Hot
7. In My Blood
8. Dirty Street
9. Keep Me Rollin’
10. Shot Of Love
11. Firestar