Ostend Powers - Ostend Powers

Je hebt zo van die groepen met een duidelijke bandnaam. Het Belgische Ostend Powers is er zo een. Je weet onmiddellijk: die gasten komen uit Oostende, en ze gaan er krachtig tegenaan op hun titelloze debuutplaat. Een vrij late debuutplaat, want de vijf muzikaal geschoolde heren timmeren toch al een goede tien jaar aan de weg, waarbij ze als “lokale” band gretig gebruikmaken van de mogelijkheden die moderne media als Facebook hen bieden.

Als je op het web eens zoekt naar info over Ostend Powers, komen een paar woorden steeds terug: nu metal, crossover, Faith No More. Met die eerste twee kan ik helemaal akkoord gaan: hun sound zou perfect passen in de nu en crossover metal uit de jaren negentig. Wat niet betekent dat ze nu “oubollig” klinken!
Maar ze nu met Faith No More vergelijken,  dat vind ik een brug te ver. Toegegeven, de nasale stem heeft wat weg van Mike Patton, je hoort bij momenten een funky baslijntje en de samenzang heeft er ook wat van weg. Maar Ostend Powers klinkt toch een stuk harder. Als je ze ergens mee wilt vergelijken, zoek ik toch meer in de richting van Disturbed, Korn, een vleugje Papa Roach misschien, tot een flard Machine Head op de stevigste momenten.

Neem openingstrack Booya bijvoorbeeld: dat geeft er tijdens het refrein toch een hele serieuze lap op, met zware riffs en behoorlijk wat gevarieerd werk voor de drummer. Seatshaggingindustrials is de moeilijke titel van het tweede nummer. Daar heb je echt dat opvallende baslijntje met over het algemeen een veel meer poppy gevoel dan Booya. Een stuk minder crossover, maar met veel ruimte voor de steeds goed verstaanbare zang.

One day haalt het tempo naar beneden en doet me weer denken aan een ter ziele gegane Belgische band die ik ooit al eens aangehaald heb, met name Uncle Meat. Opnieuw is er een flinke rol weggelegd voor lead zang en samenzang.

Over naar All rise, met oosterse intro. Mijn Uncle Meat gevoel blijft hangen … gecombineerd met een Machine Head riffje. Vrij stevig dus, al komt dat niet altijd zo over door de vlotte zang.

M.u.y.m volgt, en dat zal wel het hardst schreeuwende nummer zijn als je de intro hoort. Sowieso krijgt het de prijs voor meest eigenaardige titel.

Over naar The Prophecy, dat een hele andere sfeer uitstraalt. Beetje donker, met triphopachtige drums en percussie, pianogetokkel en alweer een fijne baslijn, wat dan overgaat in een slepend nummer en een bijna a capella middenstuk. Niet slecht als afwisseling maar wel heel anders.

Veel toegankelijker is Deadstop, het achtste nummer van de in totaal 11, goed voor een 50 minuten durende cd. Dit is het meest rechttoe rechtaan rockende nummer met een vocaal deel dat nu wel echt aan Faith No More refereert.

Step into the dark is nummer 9, en we gaan opnieuw meer richting nu metal. Beetje een overbodig nummer.

Nummer 10, Touchdown, start bijzonder agressief, zowel qua riff als wat het vocale betreft, en dat komt een paar keer in het nummer terug, net als een beetje hiphop talk: echte crossover.

Chromosome war sluit de cd af. Een wat bevreemdende intro voor een even vreemd nummer, met opnieuw afwisselend rust en stevigheid, en veel samenzang. Eigenlijk zit er dan nog een hidden track achter, want rond de 7’ 10” krijg je als extraatje nog een live nummer te horen … waar begot een saxofoonsolo in zit. Veelzijdige jongens blijkbaar, die van Ostend Powers.