Pain Of Salvation - Road Salt One

Daar zijn ze weer, de mannen van Daniel Gildenlöw oftewel Pain Of Salvation. Deze Zweedse band heeft de afgelopen een ware naam opgebouwd voor vreemde releases en eigenzinnigheid. Wat ze dit jaar precies zouden uitbrengen wist niemand, totdat Ashladan een promo exemplaar kreeg...

Pain Of Salvation werd in 1984 opgericht door een groep jongens die de huidige muziek niet zo heel serieus namen. Pas twaalf jaar later in 1996 kwam de band met zijn eerste werk in de vorm van een demo. Daarna ging het hard met de band, vele demo's, albums, live dvd's en andere gekkigheid volgenden. Door de complexe manier van spelen en de pakkende onderwerpen kreeg de band al snel veel aandacht en zelf een fanclub. 2010 staat in het teken van een nieuwe koers voor de band.

Met Pain Of Salvation heb ik altijd al een vreemde relatie gehad. Het "oude" materiaal vind ik aardig om te luisteren maar heeft me nooit echt weten te raken. De eerste keer dat ik BE (2004) hoorde vond ik het echt helemaal niks. Gelukkig bleek BE een groeiplaat te zijn en zodoende behoord dat album nu in mijn lijstje van persoonlijke favorieten. Met Scarsick (2007, wat een totaal andere klank dan BE heeft) had ik precies dezelfde ervaring. En live is dat precies hetzelfde, de eerste keer dat ik Pain Of Salvation live zag was het huilen met de pet op, de tweede keer was echter een concert om te onthouden. Je zou dus kunnen zeggen dat Pain Of Salvation altijd tijd nodig heeft.

Road Salt One is van hele andere koek. Het album vond ik na één luisterbeurd al sterk, en dan niet enkele uitschieters maar het helemaal album. “Perfect!” zou je denken, maar in mijn geval zijn hardlopers vaak doodlopers, en zo ook dit album. Na de "musical" BE en het harde album Scarsick zijn we aangekomen bij het rockproject Road Salt One. Practisch alle zware riffs zijn verdwenen, het schreeuwen is niet terug gekeerd en het tempo ligt nergens meer hoog. Balled na balled zonder ook maar ergens afwisseling te bieden.

Goed, er is genoeg afwisseling maar dan op een andere manier. De meeste nummers zijn simpele rocknummers geworden die zo van een jaren 70 rockband hadden kunnen komen. Daarnaast zijn er nog blues uitstapjes te vinden en word er wat geëxperimenteerd met de banjo. Allemaal leuk en aarder maar dit is niet iets wat ik verwacht van Pain Of Salvation. De band die er altijd tegen vocht om mainstream te zijn is nu een kartrekker van de flauwe pop geworden.

Ondanks de stijlwisseling kan ik niet spreken van een slecht album, integendeel het album is ijzersterk maar het is voor een heel ander type publiek geworden. Eigenlijk is een album zoals deze normaal niet te vinden op Ashladan want met metal of zelfs hardrock heeft het bar weinig te maken. Voor de fans van de band is het misschien eens leuk om het album te horen, Daniel Gildenlöw klinkt zoals gewoonlijk weer erg sterk, maar dan houdt het wel op. In de top 40 zal die het beter doen dan in de zwaarste lijst.

Hoogtepunten van het album zijn het nummer Sisters en de afronding van het album. Sisters is simpel gezegd één van de beste Pain Of Salvation nummers ooit. Het nummer duurt ongeveer zes minuten, kent weinig tempo en word gedragen door de geweldige stem van Gildenlöw.
Wat ik bedoel met de afronding van het album is de manier waarop eerdere thema's tegen het einde weer terug keren waardoor je weer echt dat album gevoel krijgt. BE maakte ook gebruik van dit trucje en het werkt heel effectief. Iedere keer wanneer je de laatste nummers gehoord hebt wil je weer even terug skippen om te horen waar je de stukken al eerder gehoord had.

De complete tracklist:

1. No Way
2. She Likes to Hide
3. Sisters
4. Of Dust
5. Tell Me You Don't Know
6. Sleeping Under the Stars
7. Darkness of Mine
8. Linoleum
9. Curiosity
10. Where It Hurts
11. Road Salt
12. Innocence