Axel Rudi Pell - The Crest

Axel Rudi Pell, een oude rot in het vak. Dat illustreert ook zijn reeds 14^de album die de naam ‘The Crest’ draagt. Velen hebben er naar uit gekeken. Hier mag ik mezelf bij rekenen waar ik niet mee wil zeggen dat ze hierdoor uit de klauwen van mijn kritische mening blijven. Om die mening kracht bij te staven deze review…

Axel Rudi Pell, gebaseerd op een wat ooit een Duits gitaarwonder was maar waar het in mijn ogen niet echt ooit is doorgekomen ten opzichte van anderen zoals Zakk Wylde en Yngwie Malmsteen, die ook de frontman zijn in hun band.
Als persoon heb ik in deze band het meeste respect voor de zanger, Johnny Gioeli. Zonder hem zou niks volledig zijn, de songs zouden niet dat beetje extra hebben. Maar dat wisten we natuurlijk al vanuit vorige cd’s.
Tweede opmerkzaamheid tevens mezelf en waarschijnlijk tevens jullie allemaal is de compositie van dit album. Ronduit geniaal! Nummers als ‘Noblesse Oblige’ dragen er zeker toe bij. Ook nummers als ‘Glory Night’ en ‘The End of Our Time’ maken dit album een vette meezinger. Je hoeft de nummers maar een keer of twee gehoord ze hebben of je hebt al een vette brok meezingplezier. De pianorifjes die erbij gestopt zijn, zijn net zoals zand bij een emmer mortel, essentieel en het hoort er gewoon bij om cement te bekomen.

Dit gezegd zijnde begin ik waar ik mee afgesloten was, de pianodeuntjes. Deze doen me soms vermoeden dat men gaat aanleunen naar de kanten van Black Label Society en dat er een vette solo volgt. Wat ik alleen maar positief zou vinden. Dit laat echter wat op zich wachten. Al vind ik dat ieders opzicht daarin vrij is.

Nu ga ik iets zeggen wat wel voor wat commotie kan zorgen maar… Ik vind het wat egotrippen wat Axel Rudi Pell doet. Hij legt zichzelf te hoge eisen op door zijn band eventjes naar zichzelf te noemen. Geen wonder dat de band al liefst 11 keer een verandering bij de members heeft doorstaan. Doet me wel wat vragen stellen… Ik verwachtte me trouwens aan een cd op zen Malmsteem’s. Die de pannen van het dak speelt telkens hij zijn gitaarnek met gemak beklimt. Dit doet Axel echter niet, het laat allemaal wat op zich wachten. Hij onderscheidt zich dan ook totaal niet met het gitaargeluid. De echte individu’s gebruiken Fenderklanken of Gibsongeluiden, hij houdt het op de typische geforceerde distortionversterker met een ‘doodgewone’ gitaar. Eigenheid noemen ze dat… Wat hier toch zoek is.

Tracklist:
1. Prelude Of Doom (Intro)
2. Too Late
3. Devil Zone
4. Prisoner Of Love
5. Dreaming Dead
6. Glory Night
7. Dark Waves Of The Sea (Oceans Of Time Pt. II: The Dark Side)
8. Burning Rain
9. Noblesse Oblige (Opus #5 Adagio Contabile)
10. The End Of Our Time