Na de thrashers van Battalion en Raven en de AC/DC-klonen van Airbourne was het tijd om eens iets totaal anders te reviewen. Poisonblack kende ik niet maar werd aangekondigd als gothic metal. Aangezien ik daar met Elis al positieve herinneringen aan had, wou ik dit wel eens proberen. En wat blijkt: deze Of Rust And Bones van Poisonblack ligt al een paar weken in de winkel en het is zeker metal … maar allesbehalve gothic.

Eerst even Poisonblack situeren misschien. Het is een Finse band die met zijn eerdere donkere cd’s Lust Stained Despair (2006) en A Dead Heavy Day (2008) behoorlijk wat succes kende. Als je daar eens op YouTube naar zoekt, kun je ergens wel begrijpen waarom ze bij de gothic metal scene gerekend werden.

Maar deze nieuwe Of Rust And Bones is toch wel andere koek. Ze hebben alleszins een heel aparte sound, ik kan niet onmiddellijk een vergelijking vinden. De productie klinkt vrij donker en ruw, veel diepe bassen maar vooral het stemgeluid van zanger Ville Laihiala valt op. Rauw, rokerig, doorleefd maar melodisch, rustig en verstaanbaar. Het is misschien een verrassende vergelijking, maar op rustige momenten klinkt Ville wat als onze Vlaamse Arno.
Muzikaal hoor ik echt nauwelijks iets wat ik met gothic associeer. Ok, een zeldzame tokkel op de piano zit er wel in en tekstueel zijn ze niet bepaald de grootste grapjassen ter wereld, maar bon … Nee, echt waar, deze cd rockt er bij momenten gewoon lekker heavy tegenaan. Ook de persfoto’s, die je eveneens op hun site kunt bekijken, liggen helemaal niet in die pikzwarte sfeer die ik me bij het woord gothic voorstel.

Het openingsnummer vind ik niet echt het beste, maar nummer twee, Leech, is al behoorlijk mijn ding. Een doordringende baslijn, Black Sabbathachtige riffs, een solo, een break, bijna bluesy melodisch: tof.

Nummer 3, My World wisselt rust en gas geven met elkaar af, beetje voorspelbaar maar het blijft leuk. Buried Alive drijft verder op het elan van nummer 2, Leech. Een bonkende baslijn, leuk riffje en heel catchy refrein: een meezinger zelfs die in je hoofd blijft plakken.

En dan komt het eerste van de drie lange, “epische” nummers. Invisible duurt een goede acht minuten en start bijzonder rustig: 2 minuten slowen zou perfect lukken. Ik hoor zelfs een vleugje Marillion. Daarna komt er een gitaartje bij, komt er een synthesizer bovenop (hee, dan toch iets gothic?) en krijg je zo’n typische slepende rocker.

Met Casket Case is het gedaan met de rust, veruit het zwaarste, minst melodische en meest thrashy nummer van de hele cd … Channel Zero zou je nog als vergelijking kunnen gebruiken.

Maar dan zijn we vertrokken voor een volgend lang uitgesponnen bluesy nummer van 8 minuten, Down The Drain, waarvan de intro zo van The Doors had kunnen komen. Dit lijkt echt wel 70s werk, elke link met gothic is ontzettend ver weg.

Voorlaatste nummer Alone start rustig en dreigend maar groeit verder uit tot een half ingetogen voortkabbelend tussendoortje.

Dan blijkt de inspiratie voor titels op te zijn, het laatste nummer heet gewoon The Last Song. De muzikale inspiratie was er wel nog, want ze persen er opnieuw zeven en een halve minuut uit. Een riff met een Nu-metalgeurtje, veel tempowisselingen, een Hammondorgelsolo die Jon Lord nog uit zijn handen had kunnen wringen bij Deep Purple en nog een gitaarduelletje er achteraan om af te sluiten.

Tracklist:

1. My Sun Shines Black (4:50)
2. Leech (3:48)
3. My World (3:57)
4. Buried Alive (4:39)
5. Invisible (8:07)
6. Casket Case (3:44)
7. Down The Drain (8:03)
8. Alone (4:43)
9. The Last Song (7:33)