Raven - Walk Through Fire

Toen ik hier de gelegenheid kreeg om Walk through fire van Raven te reviewen, was mijn eerste reactie: “Raven? Bestaan die nog?”. En het antwoord is wel degelijk: yes, they sure do. Jonge snaken zijn het absoluut niet meer, want ze begonnen er al in 1975 aan in het Engelse Newcastle. Je zou dan verwachten dat ze hun heil gingen zoeken in muziek à la Thin Lizzy, Deep Purple, Black Sabbath … Maar neen hoor, Raven zocht een eigen sound. Niet evident als trio …

Het resultaat: de “athletic rock”, met als ingrediënten een punky gitaarklank (tja, Brits, midden jaren 70, wat wil je), snelle riffs, een drummer in hockey-outfit, een gevoel voor melodie en natuurlijk de onmiskenbare superhoge vocale uithalen van zanger/bassist John Gallagher die samen met zijn broer en gitarist Mark een behoorlijke geluidsmuur weet op te bouwen.

In de loop van de hoogdagen van de NWOBHM evolueren ze verder waardoor ze hier en daar wel tot de peetvaders van thrash- en speedmetal worden gerekend. Zelf leerde ik ze in de jaren 80 kennen met het gillende nummer “Mind over Metal” dat als opener op een of andere NWOBHM verzamel lp stond. Heel grote ogen trok ik toen ik dat nummer hoorde. Die stem, die agressieve gitaarklank, het hoekige dat tegelijk toch iets melodisch had … dat is een nummer dat ik nooit vergeten ben.

Mind over Metal bleek afkomstig van All for one uit 1983, geproduceerd door Udo Dirkschneider van Accept, wat samen met Wiped Out van een jaar ervoor als hoogtepunt van Raven wordt beschouwd. Maar toen ze later tekenden voor Atlantic en de commerciële toer opgingen (moesten opgaan?), zakte hun reputatie snel.

Maar kijk, we zijn 2010, 35 jaar na hun start, en John en Mark vliegen er na een paar sabbatjaren om gezondheidsredenen nog altijd behoorlijk stevig in. Maar toch niet meer zo stevig als vroeger alleszins want Walk through fire heeft iets tweeslachtigs. Enerzijds hele energieke nummers die je vooral vooraan de cd vindt (eens de intro voorbij), maar anderzijds ook onverwacht melodische gitaarlijntjes.

Eerste echte nummer Against The Grain bijvoorbeeld beukt er stevig en snel tegenaan, eigenlijk een typisch thrash nummer met al onmiddellijk een aantal hoge uithalen, goed voor bijna 4 minuten uptempo muziek. Idem voor Breaking You Down: vol hooks en wisselingen en uithalen. Wat die stem betreft: ze lijkt me toch iets zachter, melodischer, eigenlijk beter dan vroeger.

We gaan door naar Under Your Radar. Een lekker riffke ondersteund door een dubbele basdrum en heel verstaanbaar gezang en zelfs een heel melodische solo. Komen we aan titeltrack Walk Through Fire die bij momenten heel erg Channel Zero aandoet … tot je het refrein hoort want dat is zo poppy als maar kan. Niet wat ik verwachtte van Raven. Bulldozer haalt het tempo wat naar beneden maar dit is geen Raven meer. Misschien zal niet iedereen akkoord gaan met mijn vergelijking, maar hier hoor ik een jonge Mötley Crüe: ook Vince Neil kon behoorlijk hoog zijn keel openzetten.

Over naar Long Day’s Journey. Hmm, dat begint met een zuiver AC/DC riffke en een lopend baslijntje ter ondersteuning. Om dan opnieuw naar Mötley Crüe te evolueren. Maar niet slecht hoor, helemaal niet, gewoon ontypisch catchy voor Raven. Dan denk je: we zullen het melodische nu wel hebben gehad. Maar nee hoor, Trainwreck, Running Around In Circles en Hard Road zouden zo op een steviger Bon Jovi album passen.

Armageddon is dan weer een lange sleper die wat steviger klinkt en waar je nog eens de gewone Raven kunt horen: wat hoekig, asymmetrisch, wilde solo, tempowisselingen … Maar wat doet in godsnaam dat synthesizertje daar af en toe? Attitude trekt daarna het tempo weer op maar je krijgt het gevoel, net als bij Necessary Evil dat dit toch eerder vullertjes zijn. Afsluiten gebeurt met een cover van Montrose, Space Station #5 … en een echte thrashband kon je die ook niet echt noemen.

Hoe ze dit live gaan brengen, kun je zelf gaan beoordelen op het Alcatraz festival, zoals je hier op Ashladan al kon lezen.