Een gestoorde clown op de elektrische stoel die het zelfs leuk lijkt te vinden. Dit lijkt op een heerlijk lomp thrash album zo op het eerste gezicht. Ik heb hier voor jullie het oordeel!

De Beierse (Duitsland) mannen van Runamok proberen sinds 2003 de wereld te veroveren met hun stampend kabaal. Oud heavy metal veteraan Fabian Schwarz richte de band op en in 2004 werd het lot bezegeld en besloot de band de wereld van de thrash te betreden. Volgens frontman Schwarz eigen zeggen: omdat er te weinig animo zou zijn voor het zogenaamde “old school metal”. Met vier volwaardige albums op de plank volgt nu nummer 5 getiteld: Electric Shock.

Toen ik het plaatje in mijn handen had viel me 1 ding op dat me eigenlijk toch wel van het hart moet. Dat is namelijk dat ik nog nooit zo een onverzorgde groep smeerlappen op een bandfoto heb zien staan. Of dit nu een positief aspect is weet ik nog niet, al lijkt het alsof ze het ervoor hebben gedaan. Vooral de kerel helemaal rechts ziet eruit alsof hij in geen maanden zijn haar heeft gewassen maar ook alsof hij niet van plan is binnenkort iets te ondernemen om daar wat aan te doen. Zijn moeder schaamt zich hier vast rot over.

Dat terzijde komt er wel een flink gestamp uit mijn speakers als ik de plaat eenmaal opzet.

De eerste keer dat ik het album luister valt het me erg tegen dat er “cleane” vocalen in voorkomen. Dit lijkt enigszins wat ongepast naast al de razende gitaren. Naarmate ik het album vaker luister krijgt het stukje wel zijn eigen plekje in het geheel het dempt de agressie wel wat af helaas. Het geluid dat Schwarz weet te produceren is wellis waar precies zoals dat van een thrash-vocalist zou moeten klinken. Ook het gitaarwerk op de plaat liegt er niet om. Dit alles lijkt erg goed verzorgt tot ik opeens stuit op het nummer “Icons”. Dit akoestische hoogstandje is compleet misplaatst op Electric Shock. Het nummer brengt een rust op een moment dat de gang er net lekker in begint te komen. Het gebruik van de instrumenten is ook compleet onconsequent. Er is hier namelijk gekozen voor alleen 2 akoestische gitaren die op de rest van het album totaal geen voorkomen hebben. direct na “Icons” pakt de band rustig de draad weer op alsof niemand het heeft gehoord.  Kortom niet de beste keuze naar mijn mening.

Gek genoeg heet het daar op volgende nummer “Silence” terwijl het opent met de lekkerste riff van het hele album. Niet dat het uitmaakt hoe een goed nummer heet, het is slechts erg ironisch, waarschijnlijk ook zo bedoeld. We stampen dus vrolijk verder met een ideaal pitnummer dit maal komen de cleane vocalen wel direct tot hun recht. Het lijkt dan ook alsof na de korte stop van “Icons” Runamok opeens een kloof overbrugt en het beste voor het laatst heeft bewaard. De solo in “Silence” is dan ook eentje die me veel deugt doet.

Toch bots ik even later weer op een vreemde keuze van de band. In het nummer “Where Angels Die” schakelt het nummer opeens naar een gedempt stuk waar het goed naar voren komt dat de cleane vocalen toch echt de scheurende gitaren nodig hebben om overeind te blijven staan. Daarnaast neemt het de vaart uit het nummer wat ik een beetje betreur gezien “Where Angels Die” ook een voortreffelijke solo bezit. Gelukkig volgen nog wat betere nummers en sluit ik Electric Shock af met twee fijne laatste plaatjes.

70 %

Tracklist:

01. CORRUPTHEAD
02. THE LAST SONG ON THE LEFT (Mondo Brutale)
03. ELECTRIC SHOCK
04. NOTHING I FEAR
05. PEOPLE LIKE YOU
06. ICONS (instrumental)
07. SILENCE
08. OBJECT OF DESIRE
09. WHERE ANGELS DIE
10. ADDICTED TO VICE
11. FEED ME