Psychofagist - Il Secondo Tragico

Een review schrijf ik meestal vanuit het standpunt van een fan van een bepaald muziek genre, dat maakt het voor mij een stuk makkelijker om objectief te blijven en de punten te behandelen die een fan wilt horen. Normaal werkt deze manier goed maar wanneer het onduidelijk word wie de fan van een bepaalde band is word het opeens zeer moeilijk. Bij de band Psychofagist heb ik dit probleem, want wat voor een mensen luisteren er naar deze stijl muziek?

Psychofagist zag voor het eerst daglicht in 2001. Aanvankelijk leek de band een duidelijke richting in de gaan, in de beginperiode kwam er namelijk niet veel meer dan deathmetal uit de instrumenten van de Italianen. Na een hoop geëxperimenteer en een haffel releases verder werd de stijl steeds technischer. Anno 2009 kwam de band met het derde studio album genaamd Il Secondo Tragico wat voor het publiek weer een nieuwe dimensie geeft aan de toch al rijke geschiedenis van de band.

Wat mij als eerste opviel was dat de Zu saxofonist Luca T Mai zich aangesloten had bij het gezelschap. Voor wie deze band niet kent (zoek het eens op), Zu is een avant garde band uit Italië die vaak een bijna onnavolgbare stijl speelt en daarbij gebruikt maakt van de saxofoon, bas en drum. Wie kan tellen weet dus dat Psychofagist nu dus ook meer die richting op is gegaan, alleen dan blijft de band nog ergens een beetje trouw aan de deathmetal achtergrond die hij eerst had.

Het totaal plaatje geeft dus een compleet gestoorde band. De persoon die dit rampzalig noemt zou ik direct gelijk geven, maar de persoon die dit geniaal noemt ook. Deze muziek zou je het best kunnen vergelijken met de gedachten van Hannibal Lector (die van de film), een geniale man die tegelijkertijd compleet gestoord is. Il Secondo Tragico klinkt dan ook als een chaotische moord die zonder dat het opvalt van voor tot achter is uitgestippeld.

Als ik de CD gewoon even opzet na mijn werk (wat ik dus ook deed toen hij op de deurmat viel) is het enige dat ik er aan overhoud koppijn. Il Secondo Tragico is een album waar je voor moet gaan zitten en waarbij je geen seconde mag afdwalen omdat je dan de weg kwijt bent. Wie zijn hoofd er bij kan houden hoort een groep individuen die stuk voor stuk weten hoe ze hun instrument moeten bespelen. De bassist is gewoon geniaal te noemen met zijn innovatieve baslijnen en de kersverse saxofonist krijgt geluiden uit zijn saxofoon die nog nooit eerder gehoord waren.

Onder die dikke laag onnavolgbare herrie zit ook nog een stukje humor verwerkt. Zo begint het nummer Defragmentation Rotunda met enkel banjo's en worden alle bandleden door een foute Italiaanse presentator voorgesteld, waarna de muziek natuurlijk weer helemaal uit de hand loopt.

De complete tracklist:
Uomo O Merda
Tema: Collasso
Untitled (Black on Grey 69/70)
Nouvelle De Spasticité & épilepsie
Defragmentation Rotunda
Secondo Tragico
Corpuscles
Pithecanthropus Sapiens Sapiens
Biodegradazioni
Free-Non-Jazz Powerviolence Sonata

Beoordeling: 80/100