Battalion - Underdogs

Wat is dat toch tegenwoordig? Mijn vorige recensie handelde over 80s thrash band Whiplash die eind 2009 nog eens een cd uitbracht. En nu donderen de jonge snaken van Battalion door de luidsprekers. Ook zij leveren die 80s thrash sound af, maar dan in een modern jasje.

Battalion was een mij ongekende  groep. Ze komen begot uit Zwitserland, niet bepaald het meest ruige aller metallanden, bestaan sinds 2006 en leveren met Underdogs hun eerste cd af. En ze zijn piepjong: 2 gasten van 20 en 2 van 23 die waarschijnlijk in de platenkast van hun vader oude lp’s of cd’s van Kreator, Slayer en Metallica hadden gevonden die ze mochten beluisteren na hun plechtige communie rond het jaar 2000. Als 40+er doet het idee me glimlachen.

Feit is: ze hebben goed geluisterd naar hun oude voorbeelden, en deze cd Underdogs mag er zeker zijn. Je hebt enerzijds razendsnelle nummers, maar ook de tragere zware riffs zijn anderzijds aanwezig. Ik ben altijd blij als de vocalen “gewoon” zijn en geen hoop onverstaanbaar geschreeuw en gerochel. Deze jongen (Silvan Etzensperger) doet het op dat vlak behoorlijk. Geen super stembereik en hij klinkt altijd een beetje van hetzelfde, maar al bij al toch positief.
Neem nu opener Thrash Maniacs. Absoluut geen rustige starter, maar een volbloed snelheidsmonster. Lijkt wel wat op Disorder van Slayer met Ice-T.

Gitaren krijg je met andere woorden meer dan voldoende. De klank van de ritmegitaar deed me in de eerste nummers (luister maar naar de intro van Headbangers) regelmatig denken aan een cd uit mijn platenkast van lang geleden: Underneath van Uncle Meat, een Belgische band die midden jaren 90 twee cd’s uitbracht. Maar iedereen zal wel iets herkenbaars terugvinden in de sound van deze Battalion.
Want ook al wordt dit een thrash cd genoemd (ook al omdat het eerste nummer Thrash Maniacs heet), toch zit er behoorlijk wat melodie en harmonie in. Iets waar ik absoluut geen bezwaar tegen heb, integendeel. Een welwillend oor zou zelfs een vleugje Iron Maiden kunnen ontdekken. Bij de laatste nummers zitten een paar lang uitgesponnen songs (Defenders, Stalingrad) met hele rustige intro om nadien ontzettend van jetje te geven, zonder dat het ook maar lawaai wordt. Minutenlange revolutionaire gitaarsolo’s ga je niet in elk nummer vinden … maar dat vond je bij de 80s thrashers evenmin. Al had het hier wel gemogen, vind ik, aangezien sommige nummers ook als “gewone” heavy metal, speed of zelfs power metal gecatalogeerd kunnen worden.

Waar ik me wel wat aan stoor, is de hoes. Ok, ook die refereert naar de vele getekende platenhoezen van de jaren 80 – denk maar aan Eddie van Maiden - maar nu vind ik ze echt onnozel en helemaal niet aantrekkelijk. Zet daar gewoon een groepsfoto in de plaats en het zal veel beter zijn; hun logo is krachtig genoeg om aan te duiden dat dit geen kerkkoor is.

Tracklist

01. Thrash Maniacs
02. Headbangers
03. Running Alone
04. Wings Of A Demon
05. T.F.F.M.
06. Bullets & Death
07. Stalingrad
08. Interlude
09. Beggars Right
10. Dictators Of Stone
11. Defenders