Dit is mijn eerste review die ik schrijf over een Therion album, dus laat ik maar beginnen met het album dat als hun beste album wordt aanzien en ook hun doorbraak betekende. We hebben het hier over Theli, een naam die nog steeds met veel eerbied wordt uigesproken door de fans van het genre Symphonic Metal. Ik zou u wel aanraden om niet te veel aandacht te schenken aan de mijns inziens aartslelijke hoes. We zullen ons eens richten op de muziek!

Na de intro begint To Mega Therion, een klassenummer dat door velen als hun favoriete Therion nummer wordt gezien. En terecht zou ik zo zeggen! We gaan verder met het steengoede Cults Of The Shadow en In The Desert Of Set. Twee briljante composities waarin we de voorliefde van Therion voor orientale melodiëen en sferen al te horen krijgen. Hierna krijgen we een instrumentaal intermezzo. Wat wel jammer is aan dit album, is dat alles nog via keyboards gebeurt ipv echte symphonische instrumenten. Ik ben wel eens benieuwd hoe het album geklonken zou hebben met het budget voor een symphonisch orkest.

Na het speciale Nightside Of Eden en middelmatige Opus Eclipse komen we aan bij twee andere hoogtepunten van het album, twee nummers die erg veel van elkaar verschillen. Invocation Of Naamah is een snelle beuker waarin de Death Metal elementen van vroeger niet volledig verloochend worden. The Siren Of The Woods daarintegen is een prachtige en sfeervolle ballad die me duidelijk kippenvel bezorgt. De tekst wordt gezongen in een onbestaande taal.
Vervolgens krijgen we nog een "Grand Finale" voorgeschoteld. Alweer een instrumentaal stukje dat echt een veel betere uitwerking zou gekregen hebben moest het door echte symphonische instrumenten uitgevoerd geweest zijn.

Voor veel mensen is dit het beste wat Therion ooit bereikt heeft op muzikaal vlak. Akkoord, het is een heel goed album. Maar mijn voorkeur gaat toch uit naar albums als Deggial.