Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Ik was zestien, was bezig de Metalwereld wat aan het ontdekken en kreeg op een gegeven moment de cd Reign In Blood van Slayer in handen. Ik wist niet wat ik moest verwachten, tot die tijd luisterde ik enkel naar groepen als Iron Maiden en Metallica. Toen de eerste noten van opener Angel Of Death mijn oren binnendrongen kreeg ik het gevoel alsof iemand me een slag in het gezicht gegeven had. Toen zanger Tom Arraya een ijselijke kreet uit zijn longen perste, voelde ik het haar op mijn nek rechtstaan. En dan waren we nog niet eens bij de solo aanbeland!

Ja, dit was gewoon het brutaalste, zwaarste, snelste en agressiefste album dat ik ooit gehoord had. En nu, bijna vier jaar later, laat het nog steeds een blijvende indruk na. Dit album, dat de grote Thrash Metal klassieker is, is gewoon onklopbaar. Een dik half uur lang krijg je het gevoel alsof de ultieme Metalbom in je kamer is ontploft. Je kan niet anders dan headbangen, je voeten bonken op de grond in een satanisch snel tempo. De sound van dit album is tijdloos en kan als soundtrack dienen voor veel horror films, waar het bloed op het scherm spat.

Neem ook eens een kijkje naar de achterkantcover, waarop de heren van Slayer met een blik Stella Artois te zien zijn. Een foto die verwijst naar het feit dat het eerste optreden van Slayer in Europa in het Belgische Poperinge was!

Dit is het album waarop enkele onovertroffen Metalriffs staan. Dit is het album met de onheilspellende regenintro van Raining Blood. Dit is het album met de krankzinnigste solo's ooit.

Wat mij betreft is alle Death Metal, Black Metal en grindcore zinloos. Want dit album blijft het bruutste schijfje uit heel de muziekgeschiedenis!