In deze collectie retro recensies mag Metallica natuurlijk ook niet ontbreken. En al zeker niet Ride The Lightning, wat ik hun beste album vind. Inderdaad, u hoort het goed. Mijn favoriete Metallica album is niet Master Of Puppets, maar wel degelijk Ride The Lightning. Sta mij toe u even te zeggen waarom.

Deze tweede schijf van de meest besproken Metalband begint met een prachtig akkoestisch stukje. Niemand die zou verwachten dat we erna één van de snelste en agressiefste nummers van Metallica zouden voorgeschoteld krijgen, namelijk Fight Fire With Fire. Geniaal nummer, en al zeker het twin lead solootje. Het titelnummer is al even goed en vertelt het verhaal van een onschuldige man die veroordeeld werd tot de elektrische stoel. For Whom The Bell Tolls is een nummer dat elke zichzelf respecterende Metalhead al van de eerste seconde herkent, namelijk het geluid van een klok! Heerlijk is dit!

Vervolgens komen we bij Fade To Black, de eerste en tevens ook beste ballad die Metallica ooit gemaakt heeft. Geef dit nummer een aandachtige luisterbeurt en je zult al gauw merken waarom dit één van mijn favoriete Metallica nummers is. De volgende twee nummers, Trapped Under Ice en Escape zijn wat minder dan de rest van het album en zijn ook nooit bekend geworden.

Maar dan komen we aan bij Creeping Death, een ware klassieker die handelt over de uittocht van Mozes en zijn vriendjes. Vooral het stuk met "Die, by my hand" zorgt voor een bom van interactie live. Afsluiten doen we met Call Of The Kthulu, een instrumentaal nummer met een heleboel tempowisselingen en een voortdurende opbouw tot men uiteindelijk belandt bij de climax van het nummer.
En dit is het einde van één van de beste albums ooit!