Het schijfje bevat slechts 4 nummers maar is goed om je toch wel een klein half uur bezig te houden.

Het eerste nummer van de E.P. 'Absolutely Nothing' wordt al van de eerste seconde zwaar ingezet met een lange en zware grunt die zo'n tiental seconden aanhoudt. Ook het zware gitaar wordt onmiddelijk op de luisteraar losgelaten. Er zit een aanstekelijke riff in het gitaarwerk maar die wordt zowat het gehele nummer aangehouden wat na de bijna-8-minuten-lange-track als heel vervelend wordt ervaren. Alleen voor het refrein wordt dit even doorbroken. Het refrein is echter wel een sterk staaltje technisch gezien en maakt dit nummer enigszins nog een beetje goed. Had dit nummer slechts 5 minuten geduurd, waren we nog steeds blij, want door de langdradige stukken tussen het refrein wordt dit nummer als langdradig ervaren. Geen goede inzetter dus!

'Beyond The Senses', het tweede nummer van de E.P. start met een beetje gitaarwerk die me sterk doet denken aan een nummer van Gojira. Na een twintigtal seconden komt alweer een engelange grunt. Het gitaarwerk blijft hier echter niet steken op hetzelfde tempo en deuntje en brengt dit nummer lekker op gang. Ook de plotse korte stiltes in dit nummer brengen een leuk perspectief aan dit nummer. De zang blijft echter op hetzelfde van niveau als uit het eerste nummer en brengt niet de variatie die nodig is op dit nummer. Technisch blijft het nummer veel sterker staan dan het eerste nummer op de E.P.. Het nummer wordt wel mooi afgebouwd en deze laatste anderhalve minuut toont wel dat deze band over de technieken beschikt. Echter is wel opnieuw aan te merken dat het nummer korter mocht zijn.

Op naar het derde en kortste nummer van de E.P.: 'Desementized'. Het nummer volgt mooi de vorige track en wordt ingezet met een gitaar en drum die stilaan opbouwt. Met een korte grunt wordt de track volledig ingezet en gaat het gitaar- en drumgeweld er op los. De zanger brengt meer variatie in zijn stem dan in voorgaande nummers. Ook de gitaristen brengt veel meer variatie in hun spel wat het nummer wel tot een technisch hoogstandje maakt. Deze track heeft alles in zich wat ieder goed metalnummer nodig heeft: techniek,variatie en kracht.

Het laatste nummer 'Enigma of The Unknown' is al de laatste van het schijfje en wordt heel traag ingezet. Na een kleine minuut barst plots de hevige muziek los en begint de zanger opnieuw met een diepe grunt. Het gitaarwerk blijft opnieuw technisch sterk maar brengt niet de variatie die het nodig heeft. Ook de zang laat het opnieuw weer een beetje van zich afweten. Middenweg in de track krijgen we opnieuw een sterk instrumentaal stukje die aantoont dat de groep goed op elkaar afgestemd staat. Ook opnieuw kunnen we aanmerken dat het nummer te lang blijft aanslepen, dus een korter nummer zou zeker geen slechte opgave geweest zijn.