Ensiferum is een van de vaandeldragers van de hedendaagse folk metal. Met hun mix van melodic death en power metal gemengd met een goeie scheut folk erover weten ze menig metalharten te veroveren. Het is ook een band die altijd maar kwaliteit aflevert. Album na album levert de band topklasse af. Maar er zijn twee albums die toch mijn voorkeur genieten. Een daarvan is Iron, een klassieker.

Iron is het laatste album met zanger en gitarist Jari Mäenpää, die een groot deel van de muziek en lyrics schreef voor de band in die tijd. Hij moest vlak na dit album de band verlaten, wegens problemen met het schema van zijn andere band, Wintersun. Jari zal altijd mijn voorkeur dragen over Petri Lindroos, vanwege zijn geniale melodieën. Luister maar eens naar het geniale debuutalbum van Wintersun, dan weet je wel wat ik bedoel. Jari heeft dan ook veel invloed gehad op dit album, dat hoor je ook duidelijk in de songs.

Iron begint met een prachtige folkintro, Ferrum Aeternum genaamd. Dit lied bouwt langzaam maar zeker op tot het uiteindelijk ontploft in de eerste bombastische noten van het titelnummer. Raar maar waar, maar dit lied gaat over Western, en niet het gebruikelijke vikingthema. Je hoort duidelijk de Ennio Morricone invloeden in dit lied. Sluit je ogen en waan je in een Westernfilm. Dan is het tijd voor Sword Chant, een song die start met een akoestisch stukje, om dan weer over te gaan in een bombastisch headbangmoment. Jari Mäenpää toont op dit album duidelijk zijn talenten als zanger, door van zijn kenmerkende harsch vocals over te gaan naar hoge powermetalzang. Een akoestische interlude brengt ons naar het tweede deel van het album, die wordt ingezet met Tale of Revenge. Een song waarin je de geweldige sfeer kan horen die de keyboards voortbrengen. Dan volgt het droevige Lost In Despair, een song boordevol melancholie. Slayer Of Light is dan weer een van de meest hardere songs van het album. Dan komen we bij mijn favoriete song van de hele plaat. Into Battle is een vijf minuten durend episch meesterwerkje. Iedere keer dat ik het lied hoor, heb ik de neiging om spontaan in mijn naakt bovenlijf met een zwaard het slagveld op te lopen en er op los te hakken. In een woord, geweldig. Vervolgens hoor je nog het zeven minuten durende Lai Lai Hei, dat voor een deel in het Fins is gezongen. Deze uitstap naar de vikingwereld wordt afgesloten met het betoverende Tears, een nummer dat akoestisch rond het kampvuur wordt gespeeld en alleen maar vrouwenvocalen bevat. Een waardige afsluiter voor een geweldige plaat.