16 mei 2010, één van de meest dramatische dagen in het leven van 'the Metal'. Met het verlies van Metalicoon en topzanger Ronnie James Dio werd de Metalwereld en dus de muziekwereld een genadeloze klap toegediend, met troosteloze gevoelens tot gevolg. Bij wijze van tribute voor deze man bespreek ik even het album waar naar mijn mening zijn beste vocale prestaties en songwritingskills op te horen zijn. Ik heb het hier over Heaven And Hell van Black Sabbath.
Eind de jaren '70 was Black Sabbath in een diep dal geraakt en het vertrek van zanger Ozzy Osbourne luidde het eind in van een tijdperk. De gloriedagen van in de tijd van Paranoid leken lang geleden... Tot Ronnie James Dio hen vervoegde als de nieuwe zanger! Dit zorgde voor veel veranderingen binnen de band. Niet alleen de zang klonk plots helemaal anders, maar ook had Black Sabbath zichzelf heruitgevonden qua sound en stijl.
Heaven And Hell start met een gitaarlijn die het begin van Neon Knights inluidt, één van de grote Diohits. Heerlijk rockend nummer met aanstekelijke zanglijnen en ritme.
Neon Knights wordt gevolgd door Children Of The Sea, het eerste nummer dat ooit geschreven werd in de samenwerking tussen Dio en Black Sabbath. Het is een mooie ballad met emotionele zanglijnen die ondenkbaar waren in het Osbournetijdperk.
Een typische basslijn van Geezer Butler geeft direct de toon aan voor Lady Evil, een ritmische mid-tempo rocker in een stijl die we later nog veel zouden horen van Dio.
En dan volgt het hoogtepunt van het album en voor mij tevens het hoogtepunt van Black Sabbath en Dio: Heaven And Hell. Ik kan werkelijk onmogelijk beschrijven hoe geniaal dit nummer wel is. Geef het een aandachtige luisterbeurt en je zult het zelf wel merken!
Wishing Well is dan weer een van de mindere nummers op de plaat en is duidelijk een filler. Gelukkig wordt dit weer meer dan goed gemaakt door het volgende nummer, namelijk Die Young. Live gaat dit nummer meestal vooraf door een uitgebreide solo van riffmaster Toni Iommi. Daarna volgt een muzikaal hoogstandje dat wederom getuigt van een geniale songwirtingskills. Het andere mindere broertje van het album is dan weer Walk Away, maar ook hier valt het me weer op hoe Geezer Butler zo'n coole basslijnen tussen de dreunende gitaarriffs weet te proppen. Hét voordeel van één gitaar is toch wel dat de bass veel beter uitkomt!
Met Lonely Is The Word komen we alweer bij het laatste nummer van deze klassieker. Dit is een lekker zware beuker met een scheurende mid-tempo riff die hier de leiding neemt. Verder in het nummer komt er nog een geniale solo zoals we ze gewoon zijn van Toni Iommi. Hoe de man het blijft doen nadat hij enkele vingertoppen verloor is mij een raadsel!
En zo komen we aan het eind van een heuse klassieker in het Metalbestaan. Bedankt Dio voor uw stem, uw prestaties, uw handteken en uw persoon!
