Powerwolf & Heidevolk:
Lord Lexy
Mijn zaterdag begon zeer geslaagd en gezegend: de power metal van Powerwolf wist me direct wakker te schudden. De katholiek geklede band had er zin in en kreeg het publiek aan het brullen en het zingen met zijn stevige power metal (de vergelijking met Sabaton is niet uit de lucht gegrepen) met kerkelementen. Zelden heb ik met zoveel inleving “kyrie eleison” geroepen. De lichtjes schunnige teksten (Ressurection by Erection, bijvoorbeeld) vielen zeker in de smaak bij de metalfans. Er waren wel twee minpuntjes aan het concert: ik zag de band eerder aan het werk op PPM Fest, en het moet gezegd dat de show beter tot zijn recht komt in een donkere zaal. En wellicht had ik een of twee songs vervangen door andere. Maar verder was er niets op aan te merken: puik optreden!
Na Powerwolf was het tijd voor een volgende topper: de Nederlanders van Heidevolk. Met een knaller van een plaat op zak stond het in de sterren geschreven dat Heidevolk de harten en oren van velen zou veroveren. En zo geschiedde. De Gelderlanders straalden uit dat ze met plezier hun vuurdoop op Graspop beleefden, en brachten dan ook een geweldige set. De setlist was gevarieerd met enkele nieuwe nummers (Een Nieuw Begin) en oudere krakers (Nehallenia, Saksenland) en ik heb voortdurend meegebruld. Folk metal staat garant voor een feestje, en dat was duidelijk. De Metaldome zat vol, dus Graspop, laat Heidevolk zeker terugkeren in de Marquee. Succes gegarandeerd!
Alestorm:
Smetsar
Dit was ongetwijfeld een van de hoogtepunten op Graspop. Alestorm is altijd het equivalent van een feestje en ook deze keer was dit terug ruimschoots het geval. De band had er zin in, kon rekenen op een goede sound en zanger Christopher Bowes mocht juist zijn verjaardag vieren. Hij heeft dan ook een verjaardagstaart in ontvangst mogen nemen. Het was een ijzersterke party-set en de sfeer in het publiek was er fantastisch.
Lord Lexy
Na Heidevolk was het tijd voor Alestorm. De start- en stoptijd van deze twee bands vielen samen waardoor ik het begin van Alestorm gemist hebt. Eens aangekomen in Marquee 1 zag ik wat een van de beste optredens van de band was. Alestorm staat voor de meer feestelijke kant van folk metal (met een stevige scheut power) en dat zorgde toch voor wat contrast met het iets hardere en meer pagan Heidevolk. Dansnummers als Keelhauled en Rum werden gespeeld, maar evengoed nummers die garant stonden voor een hardere noot: Death Throes of the Terrorsquid was een hoogtepunt, en tijdens Captain Morgan's Revenge opende een wall of death zich tot achter (!) de P.A. Waanzin! Er werd goed gespeeld, de band lijkt het spelen-in-beschonken-toestand nu definitief achter zich te hebben gelaten, en ook de extra toetsenist bleek een plus.
Primal Fear, Eluveitie & Megadeth:
Lord Lexy
Na Alestorm trok ik richting Main Stage voor de powermetallers van Primal Fear, een band die ik nog niet live zag. Maar over het optreden kan ik kort zeggen: weinig onder de indruk. Waaraan het lag, geen idee. Het geluid? De set? Ik had op een betere ervaring gehoopt...
De folkmetalbende van Eluveitie was de volgende band die me een uurtje bezig hield. Ook deze band heb ik al meermaals aan het werk gezien, en telkens genoot ik van het optreden. Vandaag was dat anders: er werd teveel gespeeld uit het nieuwe Helvetios, een plaat die nergens aan het niveau van Spirit of Slania komt. Degelijke performance maar een slechte songkeuze. Ik hoop dat het anders zal zijn met Sabaton in de AB! Wat ik ook nog onthoud is de “gezelligheid” op het podium: met acht muzikanten kan het niet anders, maar ze leken schouder aan schouder te staan op het podium.
Op naar Dave Mustaine en Megadeth dan! Ook dit was een optreden waar ik meer van had verwacht, al lag dat vooral aan de songs die ik (niet) kende. De songs die ik dan wel kende, sloegen dan weer in als een bom. Heerlijk om dat lekker snelle en snijdende Headcrusher over de weide te horen schallen.
My Dying Bride:
Smetsar
Een ander groot hoogtepunt voor mij was My Dying Bride. Niet bepaald het vrolijkste optreden van Graspop, maar mij hebben ze enorm weten te raken met een superoptreden met een lekkere setlist. De band was in vorm en de melancholie en somberheid spatte er van af. Het begint een traditie te worden dat My Dying Bride om de twee jaar op Graspop staat, wat zanger Aaron nog eens mooi wist te benadrukken.
Lord Lexy
Na Megadeth bracht de affiche mij naar Marquee 1, waar de vrolijke jongens van My Dying Bride aan een uurtje zwaarmoedigheid begonnen. Net als de vorige keren dat de band op Graspop passeerde, was het weer genieten. Voor mij is een ideale manier om van deze muziek te genieten, gewoon op de grond gaan zitten en luisteren. Zo worden lichaam en geest een moment van rust gegund. Na dit zwarte uurtje kon ik er weer tegen, en besloot ik om Twisted Sister te zien.
Twisted Sister:
Lord Lexy
Deze band stond normaal gezien op de affiche van het Forces of Metal festival, maar na de afgelasting nam Graspop maar al te graag deze band op. En dat was een wijze beslissing: het was nog dag, maar het was duidelijk wie zaterdag de grootste massa op zijn hand wist te krijgen. Met een erg energiek optreden maakten de Amerikanen een jarenlange afwezigheid goed, en het publiek joelde luidkeels mee. Het uiterst catchy refrein van We're Not Gonna Take It werd maar herhaald, en niemand raakte verveeld. Ik ken niets van Twisted Sister, maar dit optreden was er eentje dat me nog lang zal bijblijven. Tot ver achter op de weide gingen de handen omhoog en de kelen open: we waren allemaal “sick motherfuckers” dat uurtje. Wie dit gemist heeft, mag zichzelf nu even voor het hoofd slaan...
Smetsar
Als er één band als de grote winnaar van Graspop 2012 bestempeld mag worden, dan is het Twisted Sister. Tot iedereens grote verrassing zetten ze een ijzersterke show neer waarbij alom gekende klassiekers als Burn In Hell, I Wanna Rock, The Price en We’re Not Gonna Take It luidkeels door het publiek meegebruld werden. Ik denk dat velen zullen beamen dat zij geheadlined moesten hebben.
Dimmu Borgir & Limp Bizkit:
Lord Lexy
Dimmu Borgir sloot Marquee 1 af, en deed dat met spektakel. De Noren kregen een uurtje speeltijd voor hun bombastische en epische black metal. Met een fijne selectie nummers uit de nieuwste Abrahadabra (2010) en ouder materiaal, bracht Dimmu Borgir een auditief spektakel. Het geluid stond erg goed waardoor de metal vanop het podium en de orchestratie vanuit de laptop mooi combineerden. Dit was al een erg indrukwekkend optreden, ik ben benieuwd wat de band ervan maakt in anderhalf uur en met begeleiding van een orkest op Wacken.
En dan wilde ik toch nog een stukje meepikken van de headliner van de dag. Wellicht de meest controversiële naam op de affiche (“Rap op Graspop?!?”), maar toch een die vele fans heeft. Menig metalfan passeerde in zijn vroege jaren langs Limp Bizkit, en zo wilde meer dan een metalhead dit optreden zien “uit nostalgie”. Ikzelf heb andere paden betreden om metal te ontdekken, maar ik heb toch een half uurtje van Fred Durst en de zijnen meegepikt. De aparte mix van zware gitaarmuziek en rap doet me niets, maar ik zag het publiek bij de Main Stage lekker meezingen. En de band zelf was ook een aparte verschijning: een rapper, compleet met pet en oversized basketbaltruitje; een excentrieke gitarist met lichtgevend masker en broek-met-gat (ik weet nog steeds niet of de man ondergoed droeg) en een enorm doordeweeks uitziende bassist. Na een half uurtje had ik het wel gehad, maar slecht durf ik dit optreden niet te noemen. Al was er te weinig spektakel voor een headliner.
