Bospop - Het metalgedeelte - Adrenaline Mob en Opeth - 08/07/2012

Bospop zeg je? Wel dat is een gezellig familie-evenement te Weert in Nederlands Limburg. Veel variatie op de affiche: Patti Smith, DeWolff, Kenny Wayne Sheppard, Tom Jones(!)... Maar op zondag kan er juist iets meer van af en daar stonden achtereenvolgens Adrenaline Mob en Opeth te blinken. Mijn 15-jarig neefje Cédric vergezelde mij, om op de stille momenten flyers van Ashladan uit te delen. Althans dat was het plan, want de flyers bleken vertraging te hebben.
Raar genoeg heb je vooraf schrik dat de verveling toeslaat als er een paar hiaten in de line up zijn, maar altijd blijkt de tijd voorbij te vliegen op festivals. Ook hier was dit het geval, maar dat kwam ook door het feit dat men ginds ongelooflijk, maar dan werkelijk fenomenaal vriendelijk is. Nooit gezien! "Mag ik uw tas zien? O, perfect hoor, een prettige dag gewenst!" Mensen deden hun sloffen uit om aan de bar een pint (Jupiler) te gaan bestellen. Niet normaal! Zalig!
Dan was het moment aangekomen van Adrenaline Mob. Dit was hun laatste optreden van de Europese tour en of ze er zin hadden. De Amerikaanse supergroep haalde het onderste uit de kan en dat straalde over op het publiek, die er zichtbaar van smulden. Mike Portnoy kan niet "gewoon" drummen, maar is een attractie op zich en het gitaarwerk van Mike Orlando was van de bovenste plank. Bij de Duran Duran-cover Come Undone werd Floor jansen (ex-after Forever, ReVamp) op het podium geroepen om het duel aan te gaan met zanger Russel Allen. Beiden zijn voorzien van hemelse strotten en benutten die dan ook optimaal! De virtuoze snarenplukker John Moyer, in het dagelijks leven bassist van Disturbed, maakt het geheel compleet. En dat ze een geheel vormen zie je aan de interactie tussen de individuele leden.

"Dit is geen zijproject, dit is een echte band", riep Russel Allen op het eind. Volgend jaar dus weer?

Adrenaline Mob: John Moyer, Mike Orlando, Mike Portnoy, Russel Allen (Symphony X)

En dan Opeth. Kan dit beter dan The Mob? Na welgeteld 20 seconden van de openingstrack The Devil's Orchard riep mijn metgezel:"Opeth, die wil ik nog zien!" Zoals gewoonlijk speelden de mannen uit Stockholm, Zweden, hun set foutloos en met veel tecniciteit. De eerste vier tracks kwamen allemaal uit de cd Heritage en zijn dus redelijk "zacht" te noemen. Op de vraag van zanger Mikael Äkerfeldt of we wel metal lustten, volgde er een oorverdovend positief antwoord. "Spijtig, want de volgende songs zijn allemaal covers van ABBA. Hier is Dancing Queen!" De mokerslag die dan volgde was Heir Apparent. En Mikael grunt terug! Ongelooflijk waar die man de zware grafstem vandaan haalt. Kippenvel. Als afsluiter werd Deliverance gespeeld. Het lied met de mooiste eindsolo ooit gemaakt, klinkt live als een bom!
Opeth! Die wil ik nog zien!

Playlist Adrenaline Mob:

1. Psychosane
2. Indifferent
3. Down to the Floor
4. Angel Sky
5. Believe Me
6. All on the Line
7. Hit the Wall
8. Come Undone (met Floor Jansen)
9. Undaunted
10. The Mob Rules (Black Sabbath cover)
     

Playlist Opeth:

1. The Devil's Orchard
2. I Feel the Dark
3. Slither
4. The Lines in My Hand
5. Heir Apparent
6. The Grand Conjuration
7. Deliverance

Foto: Adrenaline Mob: Facebook Adrenaline Mob

Foto: Opeth: Bospop