Arch Enemy 013 09/12

De eerste band die mocht openen was Cththonic, een Metalband van Taiwaneese origine. Ik had deze band nog nooit eerder aan het werk gezien, maar ik moet zeggen dat het een verassende opener was. Het is zeker geen bandje dat zo maar van straat geplukt is om de fans bezig te houden. Er zit een erg vlotte afwisseling in hun muziek, vooral in de stukjes waar er traditionele Folk-instrumenten uit Taiwan gebruikt worden. Frappant genoeg klinkt de stem van frontman bij zijn hoge screams erg op die van Dani Filth. Dit is een band met kwaliteiten om nog verder door te groeien in de Metalscene.

De volgende ‘special guest’ op de affiche was de Amerikaanse Thrash band Warbinger. Ik ben zelf nooit een grote fan geweest van Thrash Metal, edoch vond ik Warbringer best aangenaam om naar te luisteren. Al moet ik toegeven dat ik niet de volledige set gebleven ben, in tegenstelling tot het merendeel van het publiek dat stilaan opgewarmd was voor Arch Enemy. Zonder twijfel was het hoogtepunt van dit concert “Combat Shock”.

Met twee sterke voorprogramma’s was het publiek helemaal klaar voor Arch Enemy. Met “Khaos Overture” werd de band episch ingeleid. Voor de fans die het nieuwste schijfje al in huis haalden weten ongetwijfeld al wat het volgende nummer moet zijn, namelijk “Yesterday is dead and gone”. Angela Gossow en co kwamen hierbij op podium gestormd om de boel plat te spelen. Voor de fans die graag de oudere, bekendere nummers horen, mochten niet klagen ook al kadert deze tour rond het nieuwe album “Khaos Legions”. Met “Ravenous”, “We Will Rise”, “Dead eyes see no future” en “Snow Bound” klonk er toch redelijk wat oud materiaal door de speakers.

Ook de nieuwe nummers zoals “Bloodstained Cross”, “Under Black Flags We March” en “No Gods, No Masters” deden het goed live, veel beter dan deze zomer op Graspop.

Doorheen de set van Arch Enemy lag het niveau erg hoog, het geluid was optimaal (wat ook te danken is aan de goede akoestiek van de 013), maar al er toch een punt van kritiek moet zijn: ik vond de set behoorlijk kort, er mochten gerust nog wat meer nummers op de lijst. Zeker als je weet dat de broertjes Amott tweemaal het beste van zichzelf gaven in lange gitaarsolo’s tussen twee nummers door, wat ook erg leuk is, zeker met hun kunnen, maar ergens verwacht ik dan toch nog een extra nummer of twee, drie.